و هوشياران ثبت مىشود . در آغاز نعمت ، خدا را مىستايند و در پايانش سپاس اورا به جا مىآورند . « دُعاؤُهُهْم عِنْدَ اللهِ مَرْفُوعٌ ، وَ كَلامُهُمْ عِنْدَهُ مَسْمُوعٌ ، تَفْرَحُ بِهِمُ المَلائِكَةُ ، يدُورُ دُعاؤُهُم تَحْتَ الحُجُبِ ، يحِبُّ الرَّبُّ أَنْ يسْمَعَ كَلامَهُمْ ، كَما تُحِبُّ الوالِدَةُ وَلَدَها ؛ لا يشْغَلُهُمْ عَنِ اللهِ شَىْءٌ طَرْفَةَ عَيْنٍ » دعا و درخواست‌هاى آنان در پيشگاه خدا بلند و مستجاب است و سخنان‌شان در نزد او پذيرفته شده است . فرشته‌ها از اهل آخرت خوشنودند ، دعا و زمزمه آنان حجاب‌ها را در نورديده و به استجابت مىرسد ، زيرا حجاب‌هاى نورى در حركت اند و خداوند شنيدن سخنان شان را دوست دارد ، آن‌گونه كه مادر فرزندش را دوست دارد . هيچ چيز ، آنان را از خدا باز نمىدارد ، حتى به قدر چشم برهم زدن ايشان را از ياد خدا غافل نكرده و نمىكند . « وَ لا يريدُونَ كَثْرَةَ الطَّعامِ وَ لا كَثْرَةَ الكَلامِ وَ لا كَثْرَةَ اللِّباسِ ؛ أَلنّاسُ عِنْدَهُمْ مَوْتى ، وَ اللهُ عِنْدَهُمْ حَىٌّ كَريمٌ لا يمُوتُ ؛ يدْعُونَ المُدْبِرينَ كَرَماً ، وَ يزيدُونَ المُقْبِلينَ تَلَطُّفاً ؛ قَدْ صارَتِ الدُّنْيا وَ الآخِرَةُ عِنْدَهُمْ واحِدَةً ؛ يمُوتُ النّاسُ مَرَّةً ، وَ يمُوتُ أَحَدُهُمْ فى كُلِّ يوْمٍ سَبْعينَ مَرَّةً مِنْ مُجاهَدَةِ أَنْفُسِهِمْ وَ هواهُمْ ، وَ الشَّيْطانِ الَّذى يجْرى فى عُرُوقِهِمْ » آنان هرگز قصد زياده خورى و زياده گويى و زياده خواهى در پوشش و لباس خود ندارند . مردم در نظرآنان هم‌چون مردگانند و خداوند در اعتقاد آنان زنده جاويدان و كريم بزرگ است . فراريان را به كرم و بزرگى ، دست‌گيرند و روى