الرِّضا ، لا يعْتَذِرُ إلى مَنْ أساءَ إلَيْهِ وَلا يقْبَلُ عُذْرَ مَنِ اعْتَذَرَ إلَيْهِ . كَسْلانُ عِنْدَ الطّاعَةِ وَشُجاعٌ عِنْدَ الْمَعْصِيَةِ . أَمَلُهُ بَعِيدٌ وَأجَلُهُ قَرِيبٌ لا يحاسِبُ نَفْسَهُ . اهل دنيا كسى است كه خوردن ، خنديدن ، خواب و غضبش زياد و رضايت او اندك باشد . اهل دنيا اگر به كسى بدى كند ، از او پوزش نمىطلبد و هم‌چنين اگر از كسى گناهى سر بزند ، هرگز او را نمىبخشد . يعنى عادت اهل دنيا بر اين است كه نه در مقابل خطاى خود از ديگران عذر مىخواهد و نه عذر كسى را كه مرتكب خطاء شده است مىپذيرد . اهل دنيا هنگام عبادت ، كسل و هنگام معصيت ، شجاع است . اهل دنيا آرزويش دور و دراز و مرگش نزديك است ، آنان در دنيا به حساب خود نمىپردازند . قَلِيلُ الْمَنْفَعَةِ ، كَثِيرُ الْكَلامِ ، قَلِيلُ الْخَوْفِ ، كَثِيرُ الْفَرَحِ عِنْدَ الطَّعامِ ، وَإنَّ أهْلَ الدُّنْيا لا يشْكُرُونَ عِنْدَ الرَّخاءِ وَلا يصْبِرُونَ عِنْدَ الْبَلاءِ . كَثِيرُ النّاسِ عِنْدَهُمْ قَلِيلٌ . يحْمِدُونَ أنْفُسَهُمْ بِما لا يفْعَلُونَ وَيَدَّعُونَ بِما لَيْسَ لَهُمْ وَيَتَكَلَّمُونَ بِما يتَمَنُّون وَيَذْكُرُونَ مَساوِئَ النّاسِ وَيُخْفُونَ حَسَناتِهِمْ . و [ اهل دنيا ] نفعش به ديگران نيز اندك است . اهل دنيا حرف زياد مىزنند و ترس‌شان كم است . آنان هنگام رسيدن به غذا ، شادمان مى شوند . اهل دنيا هنگام نعمت شكر و هنگام بلا ، صبر نمىكنند . آنان به كارهايىكه هنوز انجام نداده‌اند خودستايى مىكنند ، چيزى را ادّعا مىكنند كه به آن نرسيده‌اند . آنان از روى آرزو و هوس سخن مىگويند ، عيوب ديگران را بازگو و خوبى هاى آنان را مخفى مىكنند .