« يارَبّ ! كَيْفَ ذلِكَ ؟ » پروردگارا چه‌طور روزم را شب و شبم را روز قرار دهم ؟ « قَالَ : اجْعَلْ نَوْمَكَ صَلاةً وَطَعامَكَ الْجُوعَ » فرمود : خواب خود را نماز و غذاى خود را گرسنگى قرار بده . شب‌ها به جاى خواب ، نماز بخوان و مرا عبادت كن . روزهاى مثل شب ، شكم خود را گرسنه نگهدار . يعنى شب‌ها غذا كم بخور ، تا نفس تو شفافيت پيدا نموده و معنويت بر تو غلبه كند . محبت و تقرب به فقراء « يا أحْمَدُ ! إنَّ الَمحَبَّةَ للهِ هِىَ الَمحَبَّةُ لِلْفُقَراءِ وَالْتَقَرُّبُ إلَيْهِمْ » اى احمد ! محبت براى خدا ، همان محبت با فقيران و تقرب به آنان است . اگر مىخواهى با من محبت كنى ، با فقراء و مساكين محبت كن و به آنان تقرب بجوى . بعضىها با مردم پول‌دار و ثروت‌مند بيشتر از ديگران محبت مىكنند ، درحالىكه محبت با آنان در واقع محبت براى خود انسان است . دوستى انسان با پول‌داران و ثروت‌مندان اكثراً از روى طمع مىباشد . انسان به آنان محبت مىكند كه چيزى به او بدهد ؛ اما محبت و دوستى فقراء فقط براى خدا انجام مىشود ؛ زيرا از فقراء و مساكين هيچ انتظارى نمىرود ، براى چه انسان طمع داشته باشد ؟ . « يا أحْمَدُ ! مَحَبَّتِى مَحَبَّةُ الْفُقَراءِ فَأَدْنِ الْفُقَراءَ وَقَرِّبْ مَجْلِسَهُمْ مِنْكَ وَأبْعِدِ الْاغْنِياءَ وَأبْعِدْ مَجْلِسَهُمْ عَنْكَ لِانَّ الْفُقَراءَ أحِبّائِى » اى احمد ! محبّت من در گرو محبّت فقراست ، پس به آن‌ها نزديك شو و هم‌نشينى با آنان را اختيار كن و از ثروت‌مندان و مجالس‌شان فاصله بگير ، چراكه فقرا دوستان من هستند .