هستيم . اعتماد به خدا به معنى احتياج خدا نسبت به بندگانش نيست ؛ بلكه خداوند جل جلاله مىخواهد از آن طريق به بندگانش تفضل نمايد . توكل بر خدا وند جل جلاله به انسان اعتماد به نفس مىدهد ، وقتىكه اعتماد به نفس پيدا شد ، مقاومت انسان در برابر مشكلات زياد مىشود . توكل بر خدا انسان را به آينده اميد وار مىكند و زندگى انسان را هدف‌مند و گوارا مىسازد . اميدوارى به آينده برهمين اساس است كه خداوند متعال جل جلاله كسانىرا كه به او توكل مىكند دوست دارد . دوستى خدا نسبت به بندگانش يك نوع تشويق است ، مىخواهد بندگانش در أثر مشكلات زندگى نا اميد نشوند . ممكن است انسان در برابر مشكلات يك‌بار يا دو بار شكست بخورد ؛ اماّ سرانجام با مقاومت و پايدارى بر مشكلات غلبه مىكند . ؛ براى اين‌كه نسبت به آينده خود اميدوار است ، علت مقاومت نيز در واقع همين اميد وارى به آينده مىباشد . پيروزى انسان در پناه صبر و مقاومت است . توكل كردن بر خدا كار بسيار خوبى است ؛ ولى بايد بدانيد كه معناى توكل ترك اسباب نيست ، تنبلى و بىحالى نيست . معناى توكل نيز صبر و مقاومت در وجود انسان است . وقتى انسان معتقد مىشود كه يك قدرت شكست ناپذير او را يارى مىكند ، مقاومت وجودش زياد مىشود و هر لحظه در انتظار فرج مىباشد . در حديثى نقل شده است ، « و اعقل راحلتك و توكل على الله » « 1 » با توكل زانوى اشتر ببند ، اسباب ظاهرى را انجام دهيد ، زانوى اشتر را با تناب ببنديد ؛ ولى

--> ( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 17 ، ص 34