1 - احتمال اول اين است كه خدا كلمه تقوى را بر مؤمنين لازم كرد ، يعنى آنان بايد تقوى داشته باشند . 2 - احتمال دوم اين كه خدا كلمه تقوى را براى مؤمنين لطف نمود ، « وَ كانُوا أَحَقَّ بِها وَ أَهْلَها » آنان سزاوارتر بودند به كلمه تقوى ؛ زيرا حالت انقياد در آنان وجود داشت ، ايمان و تدين شان زياد بود و آنان درواقع اهل تقوى بودند . « وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيماً » خدا به هر چيز دانا و عليم است . آرامش درونى مسلمانان مسلمانان خيلى با آرامش روحى بسر مىبردند ، وقتىكه حضرت اميرالمؤمنين على عليه السلام در صلح نامه مىخواست كلمه « بسم الله الرحمن الرحيم » را بنويسد ، نماينده مشركين فوراً مخالفت كرد ، گفت : ننويسيد اين نام براى ما ناشناخته است ، پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : يا على ! بنويس آن‌چه كه او مىگويد ! ! ! اگر پيغمبر آرامش درونى نمىداشت ، به اين گفته مشركين مخالفت مىكرد و مسلمانان نيز برگفته آن‌حضرت صلى الله عليه و آله و سلم تأكيد مىكردند ، در نتيجه جنگ بين مسلمانان و مشركين آغاز مىشد . نماينده مشركين گفت : بجاى « بسم الله » بنويس « بسمك اللهم » پيغمبر گفت بنويس ، گفت : بجاى « محمد رسول الله » بنويس « محمد بن عبدالله » پيغمبر فرمود يا على ! عيب نمىكند ، بنويس ! گفت : مشركين قريش اگر در مدينه بيايد ، بايد به مكه بازگردانيده شوند ، اگر از مسلمانان در مكه بيايند ، برگراديندن آنان لازم نيست ، پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرمود ، عيب ندارد ، ياعلى بنويس ! پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم اعتماد بنفس داشت و مىدانست كه سرانجام كار چه مىشود ! لذا در مورد خواسته‌هاى مشركين گذشت داشت ، مسلمانان نيز از دستور آن‌حضرت صلى الله عليه و آله و سلم اطاعت كردند و كسى از مسلمانان نگفت : يا رسول الله ! ما فلان چيز را قبول نمىكنيم .