آيه مباركه دو چيز را به‌عنوان موجبات قتل حساب مىكند ، يكى كشتن به ناحق كه حكم قصاص را نداشته باشد و ديگرى فساد در روى زمين ، يعنى سوق دادن مردم به سوى گمراهى ، بىدين نمودن مردم ، منحرف نمودن اطفال مردم ، ترويج فرهنگ ابتذال مانند اعتياد به ترياك ، هروئين ، شراب ، چرس ، زنا ، لواط و ساير مواد ممنوعه و مضر ، عده‌اى هستند كه ترويج فحشاء مىكنند ، جوانان را توسط زنان فاحشه به " مرض مهلك ايذ " گرفتار مىكنند ، عده‌اى ديگر هستند كه كتاب‌هاى گمراه كننده را وارد كشور مىكنند ، همه‌ى اين‌ها فساد در روى زمين به حساب مىآيد ، كشتن يك انسان به ناحق و ايجاد فساد در روى زمين ، مفاسد زيادى را در پى دارد ، اگر بخواهيم تمام مفاسد را بنويسيم يك كتاب مىشود ، كشتن مفسد براى حاكم شرعى جايز است ؛ اما مردم نمىتوانند خود سرانه شخص مفسد را بكشند . كشتن انسان مؤمن در اسلام جايز نيست ، لذا خداوندتبارك و تعالى به‌خاطر اين‌كه خون چند نفر مسلمان حفظ شود و آنان به ناحق كشته نشوند ، از قتل مشركين نيز جلوگيرى به عمل آورد . مصالح عمومى ظاهر قضيه همين بود كه براى شما بيان نمودم ؛ ولى در مورد اولياءالله ، نقل شده است كه در جنگ‌ها بعضى از كفار را نمىكشتند ، از آنان پرسيده مىشد كه چرا اينان را نمىكشيد ؟ مىگفتند : به من الهام شد كه در صلب او مسلمان وجود دارد و ممكن است يك نسل بعد يا دو نسل بعد ، يك مسلمانى از او به دنيا بيايد ، اگر من او را مىكشتم آن مسلمان به دنيا نمىآمد . مىخواهم خدمت شما عرض كنم كه بعضى اوقات انسان در كارى بسيار عجله مىكند ، مىخواهد زودتر آن‌را انجام دهد ، حتى