آرى كسى كه تدين را ضرورى نداند گويا حصول آرامش فكرى را لازم نمى داند ، بر اساس همين عوامل چهارگانه ، انسان در حدود هستى خود به دين نياز پيدا مىكند ، زيرا دين عنصرى است كه موجب تضمين جلب منافع و دفع مضار است ، و اين تضمين ( چنانچه اولًا ذكرشد ) مقتضاى فطرت هر موجود حساس مى باشد ، و ممكن نيست اين علاقه و نياز او روزى از بين برود ، چنانچه در طول تاريخ انسانيت كسى پيدا نشده و نخواهد شد كه از شقاوت و بدبختى متنفرنباشد و يا طالب سعادت و كمال خود نباشد « 1 » .

--> ( 1 ) - شايد قرآن به همين موضوع اشاره مى فرمايد : « فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ » ( روم / 30 ) . يعنى ايمان به خدا و دين او ، در سرشت مردم سرشته شده است ، آفرينش خلل ناپذير و غير قابل تبديل است . فطرى بودن دين به طرز جالب و مفصلى در كتاب ديگر نگارنده باسم ( گفتگوى دو رفيق ) بيان شده است .