قرآن در اوايل نزولش همانطورى كه تعدد آفريدگار و خالق را محكوم كرد و دستگاه خلقت را به يك فاعل و خالق واحدى بى شريك نسبت داد همچنان تمام معبودهاى خيالى را محكوم كرده و مردم را به كرامت و برترى شان متوجه ساخته گم شده فطرى آنها را كه مستحق عبادت و بندگى مى باشد به آنها معرفى و عبادت غير از خداوند عالم را ممنوع اعلام كرد . بت پرستان - به شهادت تاريخ - حاضر شدند كه بارسمى شناختن عبادت بتها در رديف عبادت حضرت حق تعالى با حضرت پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم صلح و سازش كنند ولى آن حضرت كه براى رياست و يا غرض مادى ديگرى دعوتش را آغاز نكرده بود اين نظريه را رد كرد ، او مجبور بود آن را رد كند زيرا نقشه دعوتش از طرف ماوراى عالم طبيعت طرح شده بود و تنها وظيفه تبليغ و رسانيدن و بيان كردن به او سپاريده شده بود . پيامبر صريحاً به آنان فرمود : اى كافران ! من نمى پرستم آنچه را كه شما مى پرستيد و نه شما كسى را كه من مى پرستم ، مى پرستيد و نه من عبادت كننده آنچه كه شما پرستيده ايد مى باشم و نه شما عبادت كننده كسى هستيد كه من مى پرستم .