مىآيد و مكان كهكشان‌ها همان جرم است ( همان ماده است ) كه آنها را بوجود مىآورد و به عقيده اين طبقه از دانشمندان فيزيك ، در دنياى لا يتناهى ، مسئله افزايش مقدارى ماده بر مقادير موجود ، مسأله‌اى بوجود نمىآورد . وقتى يك سالون تماشاخانه را در نظر بگيريم كه طول و عرض و ارتفاع آن نامحدود و شماره صندلىهاى آن نيز نامحدود باشد ، اگر يك ميليون تماشاچى بر تماشاچيان موجود اضافه شود ، مضيقه جا ، محسوس نميگردد و براى آن يك ميليون و يك ميليارد تماشاچى ديگر كه بعد از آنها بيايند جا هست . تفاوت استنباط صاحبان عقول عادى با كسانى كه ميگويند كه مكان وجود ندارد و آنچه وجود دارد ماده مىباشد ، در اين است كه صاحبان عقول عادى فكر مىكنند كه اول بايد مكانى وجود داشته باشد تا بعد ، در آن ، كهكشانى بوجود بيايد و طرفداران عدم وجود مكان مىگويند كه همان كهكشان كه بوجود مىآيد خود مكان است و خود ابعاد طول و عرض و ارتفاع مىباشد با توجه به اين كه ابعاد طول و عرض و ارتفاع ( يا ضخامت ) بنا بر محسوسات ما اين طور جلوه مىكند و يك موجود ذيشعور كه فقط يك بعد يعنى طول را احساس مىنمايد محال است كه بتواند عرض را احساس كند و براى او يك مربع كه داراى طول و عرض است يا يك دائره مفهوم ندارد . همين طور است براى يك موجود ذى شعور كه فقط طول و عرض را احساس مىنمايد و او نمىتواند بفهمد كه يك مربع يا يك دائره چگونه است .