ترجح بلامرجح يكى از قضاياى بديهى است ، مانند دو دو تا چهارتا . مقدمه‌ى اول ( جهان حادث و نوپيدا است ) كه در منطق صغرى ناميده مىشود هرچند تا مقدار زيادى محسوس است ، زيرا ما به چشم سر تحقق موجودات زيادى را پس از نيستى آنان مشاهده ميكنيم ولى در اثبات كلّيت و عموميت خود و اينكه تمام اجزاء عالم امكان پس از نيستى بوجود آمده باقامه‌ى برهان فلسفى نياز داريم ، و چنانچه برهان مذكور صحيح باشد دليل درست مىشود و الّا نه . حدوث عالم انصافا موضوع حدوث عالم يكى از غامض‌ترين مسائل علم فلسفه و علم كلام است و دانشمندان هر دو علم راههاى مختلفى را پيموده‌اند ، فلاسفه اصرار دارند عالم قديم است يعنى مسبوق به نيستى نبوده هر چند معلول ارادهء ازلى خداوند است . متكلّمين دنيا را بعلاوه صدور آن از ارادهء خداوند مسبوق بعدم ميدانند ، و بعبارت ديگر فلاسفه عالم امكانى را فقط مسبوق به غير ( اراده واجب الوجود ) ميدانند كه ازين مسبوقيت بحدوث ذاتى كه همان امكان باشد تعبير ميكنند و از نظر زمان آن را قديم و غير مسبوق بعدم ميدانند ، متكلّمين ، جهان را مسبوق بعدم و نيستى دانسته ، و قدم زمانى آن را باطل ميدانند و مسبوقيت مذكور را حادث زمانى نام گذاشته‌اند . هر كدام براى تصحيح مدعاى خود و ابطال عقيده‌ى ديگرى دلائل