- اى دوستان ! شود كه دوران وصل باز آيد ؟ شود كه بعد از فراق و جدائى روى نگارم باز بينم ؟ - گر چه به ظاهر ، شكيب و آرام گرفتم ، اما شور و اشتياقم در دل نهان است . الا يا حمامات على نهر سالم سلمت و وقّاك التفرّق واق تعالين نبدى النّوح كلّ بشجوة فانّ اكتتام الوجد غير مطاق على انّ وجدى غير وجدك فى الهوى فدمعى مهراق و دمعك راقى و ما كنت ادرى بعد ما كان بيننا من الوصل انّى للفراق ملاق فها أنت قد هيّجت لى حرق الجوى و أبديت مكنون الهوى لوفاقى و أسهرتنى بالنّوح حتّى كأنّما سقاك بكاسات التّفرّق ساقى فلا تحسبى انّى نزعت عن الهوى و كيف نزوعى عنه بعد وفاقى و لكنّنى أخفيت ما بى من الجوى لكى لا يرى الواشون ما انالاق - الا . اى قمريان وادى « سالم » بسلامت مانيد ، خدايتان از شر هجران و جدائى نگهبان باد . - بيائيد همنوا و همناله گرديم ، و هر يك بر درد خود بگرييم ، نهان كردن سوز دل در توان ما نيست . - با آنكه سوز و گداز عشقم با تو يكسان نباشد ، اشك من بر رخسار مىرود اشك تو پيدا نيست . - نپنداشتمى كه بعد از دوران وصلم ، با روزگار فراقى چنين پرملال روبرو خواهم گشت . - اينك با نالهء جانسوزت داغ دلم تازه كردى ، پرده از راز درونم بركشيدى . - با نواى زارى ، خواب از چشمم ربودى ، پندارم ساقى هجران جامى چند بكارت كرد . - من از عشق و شيدائى دست نشستم ، چسان از عشق و دلباختگى دست شويم كه اينك يار و همنوا دارم . - از آن ، سوز دل پنهان كردم كه حال زارم بر شماتتگران بر ملا نگردد . * شريف ، قطب الدين ، ابو يعلى ، محمد بن على بن حمزه گويد : ربيب ،