در كتاب شريف نورملكوت قرآن دربارهء اين آيات ميفرمايند : در اين آيات تأمّل كنيد كه چگونه قرآن كريم ، تربيت‌شدگان اين مكتب را تمجيد و تحميد مىكند ! و با چه آثار و خصيصه‌هائى آنان را تحسين و توصيف مىنمايد ! و بالأخره با چه مزايا و صفات نفسى و ملكات روحى فارغ‌التّحصيلان اين مدرسه را نشان ميدهد ، كه حقّاً جاى إعجاب است . « 1 » و سپس بعد از نقل آيات مباركه فرموده‌اند : « منطق قرآن در تربيت فردى است كه عبدالله يعنى بندهء خداوند است و نسبت عبوديّت خود را از همه بريده و به خدا پيوسته است ، و بالنّتيجه كارنامهء موفّقيّت كه رضوان حضرت أحديّت و آرامش در حرم امن و امان اوست را دريافت نموده و غرفهء عاليهء الهيّه محلّ سكنى و استقرار اوست ؛ چنين فردى است كه در اين چهارده آيه شريفه ، چهارده خصلت و خصوصيّت را از لوازم حتميّهء آن مىشمرد . يعنى قرآن مجيد ميگويد : مردمى كه بخواهند از معبوديّت نفس أمّاره و اوهام خلاص شوند و به مقام عزّ انسانيّت رسيده ، انسان گردند ، و خداوند واحد قدير و عليم را معبود خود كنند تا نسبت عبوديّت از اينجا نشأت گيرد ؛ بايد بدين چهارده خصلت كه در ترجمهء آيات با نشان دادن شمارهء عدد بدانها اشاره كرديم متّصف باشند . « 2 » بارى ، اين آيات شرح ملكات و حالات و سيرهء خود آن بزرگوار نيز هست و لذا حقير در مقدّمهء اين قسمت از كتاب نورمجرّد كه شرح احوال آن آيت الهى است ، مناسب ديدم كه آغاز سخن را مزيّن به انوار اين آيات الهيّه نمايم .

--> ( 1 ) . همان مصدر ، ص 212 و 213 . ( 2 ) . همان‌مصدر ، ص 215 و 216 .