نفس أمّاره و تزكيهء أخلاق دارد ، و نياز به سير و سلوك در راه عرفانِ حضرت أحديّت سبحانه و تعالى دارد ؛ خواه ظهور خارجى و عمومى آنحضرت به زودى واقع گردد و يا واقع نگردد . زيرا خداوند ظالم نيست ، و راه وصول را براى أفرادى كه مشتاقند نبسته است ؛ اين در پيوسته باز است ، و دعوت محبّان و مشتاقان و عاشقان را لبّيك مىگويد . بنابراين بر عاشقان جمال إلهى و مشتاقان لقاى حضرت او جلّ و علا لازم است كه با قدم‌هاى متين و استوار ، در راه سير و سلوك عرفان حضرتش بكوشند ؛ و با تهذيب و تزكيه و مراقبهء شديد و اهتمام در وظائف إلهيّه و تكاليف رحمانيّه ، خود را به سر منزل مقصود نزديك كنند ؛ كه خواهىنخواهى در اين صورت از طلعت منير امام زمان و قطب دائرهء إمكان كه وسيلهء فيض و واسطهء رحمت است بهره‌مند و كامياب مىگردند ، و از همهء راههاى استفاده براى تكميل نفوس خود متمتّع مىشوند ، و از جميع قابليّت‌هاى خدادادى خود براى به فعليّت درآوردن آنها و وصول به سر منزل كمال بهره مىگيرند . وَفَّقَنا اللهُ تَعالى بِمحمّدٍ و ءَالِهِ ؛ صَلّى اللَهُ عَلى محمّدٍ و ءَالِه . اين مختصر نوشته در عصر روز هجدهم شهر شعبان المعظّم يكهزار و چهارصد و سه هجريّهء قمريّه در مشهد مقدّس پايان يافت ، و نام آن « سِرُّ الفُتوح ، ناظر بر پرواز روح » گذارده شد ؛ و أنَا الرّاجى عفوَ رَبِّه : السّيّد محمّد الحسين الحسينىّ الطّهرانىّ .