طبيعى فقط به همين مقدار بهره مىگيرد ، ولى از تشرّف به حضور حقيقت و ولايت آن حضرت ، سِرّش پاك مىشود ؛ و به لقاءِ حضرت محبوب : خداوند متعال فائز مىگردد ؛ فلمثل هذا فليعمل العاملون « 1 » . علّامهء بحرالعلوم قدّس الله نفسه عمرى را در مجاهده با نفس أمّاره و تزكيهء سرّ و تطهير نفس براى عرفان إلهى و وصول به مقام معرفت و فناء و اندكاك در ذات حضرت حقّ به سر آورد ، و از رسالهء سير و سلوك او مقام او در مراحل و منازل عرفان مشهود است . او كه به خدمتش مشرّف مىگشت با اين ديده بود ؛ با ديدهء حق بين نه با ديدهء خود بين . حق بين نظرى بايد تا روى تو را بيند * چشمى كه بود خود بين كى روى تو را بيند ؟ از آن مرحوم حكايت كرده‌اند كه روزى چون اذن دخول براى تشرّف به حرم مبارك حضرت سيّدالشّهداء عليه السّلام را خوانده بود ، همين كه خواست داخل شود ايستاد و خيره به گوشهء حرم مطهّر مىنگريست ، و مدّتى به همين منوال بود و با خود اين بيت را زمزمه مىكرد : چه خوش است صوت قرآن ز تو دلربا شنيدن * به رخت نظاره كردن سخن خدا شنيدن بعداً از علّت توقّفش پرسيدند ، در پاسخ گفت : حضرت مهدىّ

--> ( 1 ) - اقتباس از آيه 61 ، از سورهء 37 : الصّآفّات .