--> - سلوك ، در ابتداء جذبه آنان را مىگيرد و آنان مجذوب أنوار جماليّهء إلهيّه مىگردند ، و سپس در پرتو همان جذبه خودِ خداوند ايشان را حركت مىدهد تا به سر منزل مقصود با تلاش و سلوك برسند . ايشان را « مجذوب سالك » خوانند ، چون پس از جذبه قدم در سلوك مىنهند ؛ به خلاف سائر افراد كه آنان را « سالك مجذوب » گويند ، چون بعد از مجاهده و سلوك جذبه آنان را مىگيرد . ولى دستهء أوّل هم ، درعين حال بعد از جذبه ، براى سلوك نياز به استاد دارند ؛ و براى افرادى بسيار نادر از اين دسته چنان جذبات إلهيّه پشت سر هم آمده و راه را پيوسته بدانها نشان مىدهد و در هر كجا طريقى براى وصول است ، خود خداوند از عالم غيب مىفهماند ، كه آنان بدون استاد ظاهرى راه را طىّ مىكنند و به مقصد مىرسند . اين افراد را « اوَيسى » خوانند ، زيرا همانند اويس قرنى مىباشند كه بدون ديدار و ملاقات رسول الله راه را طىّ كرد ، و در أثر جذبات إلهيّه به مقصد رسيد ، رضوان الله عليه . غالب أنبياء از اين قبيل بوده‌اند . يعنى آنان كه بين آنان و پيامبرى ديگر فاصلهء زمانى بوده و ملاقات حاصل نشده است . و امامان ما عليهم السّلام از اين قبيل بوده‌اند ، صلوات الله و سلامه عليهم أجمعين . ولى هيچگاه انسان نبايد اين خيال را در سر خود بپروراند كه من از زمرهء مجذوب سالك و از خصوص اويسىها خواهم بود و بدون مراجعه به استاد و در تحت تعليم و تربيت و نظر او قرار گرفتن ، در اثر ورود جذبات و واردات إلهيّه راه را طىّ كرده و به مقصود مىرسم ؛ اين پندارى است باطل ، زيرا همانطور كه ذكر شد اين امر به دست سالك نيست ، به دست خدا و به امر -