--> - أئمّهء معصومين صلوات الله عليهم أجمعين نيستند ؛ به دليل آنكه أوّلًا آنحضرت پس از آنكه تمام افراد بشر را منحصر در سه صنف عالم ربّانى و متعلّم على سبيل نجاة و همج رعاع مىنمايد سخن از حجج إلهيّه به ميان مىآورد ، و معلوم است كه عالم ربّانى در لغت اختصاص به أئمّه ندارد گرچه آنها أفضل و أعلا و اشرف افراد آن هستند . بنآءً عليهذا حجج إلهيّه در اين كلام ، در تحت مصداق همان عالم ربّانى هستند و هيچ قرينه‌اى براى انصراف آن به خصوص أئمّهء طاهرين وجود ندارد ؛ و بر اساس اطلاق كلام بايد گفت هر كس داراى اين صفات و حالات باشد مىتواند مقام تربيت سالكان راه خدا را بدست گيرد و از أسرار إلهيّه به تشنگان وادى معرفت و سوختگان و دلباختگان عالم لقاء و فناء ذات أحديّت بياموزد ، همانطور كه در طريقهء آيةالله الكبرى آخوند ملّا حسينقلى همدانى رحمة الله عليه و شاگردان عارف و مبرّز وى كه هر يك چون ستارهء درخشانى در آسمان توحيد و معرفت تجلّى نمودند مشهود است . و ثانياً حضرت در اين جملات مىفرمايد كه خداوند بوسيلهء آنها حجّت‌ها و آيات روشن خود را حفظ مىكند تا آنكه آن أسرار إلهيّه را در نظائر خودشان به وديعت بنهند و در دلهاى اشباه خود تخم معرفت را بكارند . معلوم است كه براى شخص امام عليه السّلام شبيه و نظيرى نيست ، چون مقام او كه امامت است از همهء افراد عالىتر و راقىتر است . پس مراد از حجّت مشهور يا خائف مغمور همان اولياى خدا هستند كه به مقام مخلصين رسيده و براى آنها اشباه و نظائرى متصوّر است . و از جمله أدلّهء لزوم متابعت سالك از راهنماى بصير و خبير در صراط -