هجرت كنند ايمان آورده و در خانهء ايمان مسكن گزيده‌اند ، و به أفرادى كه بسوى آنان هجرت كرده‌اند كمال محبّت و علاقه را ابراز نمودند ، و آنچه از اموال و نعمت به آنان داده شده از مهاجرين دريغ ننموده ، و با وجود فقر و نياز ، مهاجرين را نيز در تمام شؤون زندگى بر خود مقدّم داشتند . ملاحظه مىشود كه چون محبّت آنان نسبت به مؤمنين مكّه تا اين حدّ است ، نسبت به رسول الله تا چه حدّ خواهد بود . در اين صورت چه معنى دارد كه حضرت رسول أكرم صلّى الله عليه وآله وسلّم با وجود اين محبّت و مودّت سرشارى كه به آن حضرت داشتند ، متوسّل به مودّت آنان از جهت قرابت و خويشاوندى بسيار دور گردد و آنها را به محبّت خود دعوت كند ؟ ! و ثانياً : عرب احترامى براى قرابت از جهت مادر و زن قائل نبوده است كه حضرت بدين وسيله خود را قوم و خويش معرّفى كند . عرب قبل از اسلام - همانطور كه علّامهء طباطبائى گفته‌اند - نسبت و قرابت رَحِمى را از ناحيهء زنان جدا مىدانست و فقط اسلام است كه زنها را در قرابت داخل كرد و بين اولاد پسران و اولاد دختران از نقطهء نظر قرابت و رحميّت تساوى قائل شد . معناى سوّم آنكه : خطاب به قريش و اقوام پيغمبر أكرم است و مودّت قُربى همان مودّت به سبب قرابت رحمى است ، مگر آنكه مراد از مودّت ، مودّت پيغمبر است نسبت به آنها ، نه مودّت آنها نسبت به رسول أكرم ؛ و بنابراين استثناء منقطع است . و محصَّل معنى چنين مىشود : من در مقابل دعوت رسالت و هدايت شما به صراط مستقيم و خلود در بهشتهاى جاودان مزدى نمىخواهم و منظورى ندارم ، مگر آنكه حبّ من و مودّت من نسبت به شما مرا بر آن داشته كه شما را هدايت كنم و به خداى دعوت بنمايم . اين معنى نيز صحيح نيست ؛ چون طبق آيات قرآن مجيد و رويّهء حضرت رسول اوّلًا : انگيزهء حضرت بر دعوت فقط امر خدا بوده است و