كتاب و حكمت و تزكيهء آنان ، راهى است بسوى خدا كه بواسطهء مودّت با ذوى القربى ، بسوى خدا خواهند پيمود و به مقام توحيد خواهند رسيد . و اين راجع به خود امّت پيغمبر أكرم است و عائد آنان خواهد بود ؛ نه اجر و مزدى است كه به پيغمبر برسد ، و موجب نقص ديگران و زيادى در مال و مآل و حيثيّت و جاه پيغمبر أكرم گردد ؛ مانند پدرى كه به فرزندش بگويد : من در مقابل تمام رنجها و زحماتى كه در دوران طفوليّت و صباوت و جوانى براى تربيت و تعليم تو و براى سلامتى و دفع آفات از تو متحمّل شدم ، هيچگونه پاداشى توقّع ندارم الّا آنكه يك فرد سالم با تربيت و منظّم و مؤدّب به آداب بوده باشى . شاهد بر اين معنى آنكه خداوند تبارك و تعالى در سورهء سبأ خطاب به پيغمبر أكرم نموده مىفرمايد : قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ . « 1 » « بگو آنچه مزد و پاداش ، من از شما درخواست نموده‌ام براى خود شماست ؛ مزد و اجرى كه عائد من گردد فقط بر خداست نه بر شما . » حال بر سر اصل مطلب برويم و ببينيم چگونه خداوند مودّت به ذوى القربى را نتيجه و حاصل و مزد رسالت قرار داده است ؟ مودّت به ذوى القربى چه تأثيرى در سلوك راه الهى دارد ؟ چه رابطه‌اى بين راه خدا و بين محبّت آل محمّد است ؟ آيا ممكن است كه انسان كاملًا به دستورات عملى پيغمبر أكرم عمل كند ، نماز بپاى دارد ، روزه بگيرد ، جهاد بنمايد ، حج بنمايد ، و تمام تكاليف را يك به يك عمل كند ، ولى به ذوى القربى مودّت نداشته باشد ، آيا چنين فردى به مقام سعادت نائل خواهد آمد و به خداى خود راه پيدا خواهد نمود ؟ يا نه ، اين أعمال هنگامى نتيجه مىدهد كه با محبّت و مودّت ذوى القربى توأم باشد .

--> ( 1 ) - آيه 47 ، از سورهء 34 : سبأ