أعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيم بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيم وَ صَلَّى اللَهُ عَلَى سَيّدِنا مُحمَّدٍ وَ ءَالِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرين وَ لَعْنَةُ اللَهِ عَلَى أعْدآئِهِمْ أجْمَعين مِنَ ا لْأَنَ إلَى قِيامِ يَوْمِ الدّين وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّابِاللَهِ الْعَلىِّ الْعَظيم قالَ اللهُ الحكيمُ فى كتابِه الكريم : قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى . ( قسمتى از آيه 23 ، از سورهء شورى : چهل و دوّمين سوره از قرآن كريم ) جاى ترديد و شبهه نيست كه جميع انبياء و پيغمبرانى كه از ساحت مقدّس ربوبى برانگيخته شده‌اند ، از امّت خود هيچگونه مزد و پاداشى طلب ننموده‌اند ، هيچ مالى و جاهى نخواسته‌اند ، هيچ حقّى را براى خود از حقوق مردم ذخيره نكرده‌اند ، هيچ كس را به استخدام و بيگارى نگرفته‌اند . در قرآن مجيد در پنج مورد در سورهء 26 : شعرآء ، آيات 109 ، 127 ، 145 ، 164 و 180 كه شرح حال حضرت نوح و لوط و هود و صالح و شعيب بيان شده ، به يك نسق و منوال پاسخ آنها را به قوم خود بيان مىكند كه هر يك از آنها گفتند : وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ . « من از شما هيچگونه پاداش و مزدى در خواست نمىكنم ؛ پاداش من فقط بر خداى تعالى پروردگار جهانيان است . » آرى حقّ مطلب همين است كه پيمبران از امّت خود و غير آنها اجرى