« و چون صبحگاهان لشكر به نزد حسين عليه السّلام آمدند ، دستهاى خود را بلند نموده و عرضه داشت :

--> ملحقات إحقاق الحقّ » ج 11 ، ص 613 ، . از طبرى در « تاريخ » ج 4 ، ص 321 ؛ و ابن كثير در « البدايه و النّهايه » ج 8 ، ص 199 ، و « مقتل مقرّم » ص 253 ، از ابن أثير در « كامل » ج 4 ، ص 25 ، و از « تاريخ ابن عساكر » ج 4 ، ص 333 ؛ و ذَكَرَ الكَفْعمىُّ در « مصباح » ص 158 ، طبع هند كه رسول الله اين دعا را در روز بَدر خوانده‌اند - انتهى . در « أمالى شيخ طوسى » ( ره ) طبع نجف ج 1 ، ص 33 ، با إسناد خود از ريّان بن صَلت روايت كرده است كه او مىگويد : شنيدم علىّ بن موسى الرضا عليه السّلام با كلماتى خدا را مىخواندند ، من آن كلمات را حفظ كردم و در هر گرفتارى و بلائى و شدّتى كه براى من پيش آمد ، خواندم ، آن شدّت گشايش يافت . و آن كلمات اينست : آنگاه همين دعا را نقل مىكند و در آخرش اين كلمات را اضافه دارد كه : فَلَكَ الْحَمْدُ كَثيرًا ، وَ لَكَ الْمَنُّ فاضِلًا . بِنِعْمَتِكَ تَتِمُّ الصّالِحاتُ . يا مَعْروفًا بِالْمَعْروفِ مَعْروفٌ ، يا مَنْ هُوَ بِالْمَعْروفِ مَوْصوفٌ ! أنِلْنى مِنْ مَعْروفِكَ مَعْروفًا تُغنِنى بِهِ عَنْ مَعْروفِ مَنْ سِواكَ ؛ بِرَحْمَتِكَ يَا أرْحَمَ الرّاحِمينَ . و اين دعا را تا وَ لَكَ المنُّ فاضِلًا با مختصر اختلافى در لفظ از حضرت صادق عليه السّلام محدّث قمّى در « الباقيات الصّالحات » كه در حاشيه « مفاتيح الجنان » مطبوع است در ص 381 ، ذكر كرده است . و نيز تا همين موضع از آن را سيّد در « مُهَج الدّعوات » ص 97 ، از رسول الله روايت كرده كه در روز بدر خوانده‌اند . و نيز تا همين جا را در « مهج الدّعوات » ص 269 ، از حضرت صادق ، و تا آخر دعا را در ص 270 ، از حضرت رضا آورده است .