فَعَلْتُمُوهَا بِأَبِى وَ أَخِى وَ ابْنِ عَمِّى مُسْلِمٍ . فَالْمَغْرُورُ مَنِ اغْتَرَّ بِكُمْ . فَحَظَّكُمْ أَخْطَأْتُمْ ، وَ نَصِيبَكُمْ ضَيَّعْتُمْ ؛ وَ مَنْ نَكَثَ فَإنَّمَا يَنْكُثُ عَلَى نَفْسِهِ . وَ سَيُغْنِى اللَهُ عَنْكُمْ . وَ السَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَة اللَهِ وَ بَرَكَاتُهُ . « 1 » « پس حمد خداوند را بجاى آورد و ثنا بر او فرستاد ، و سپس فرمود : اى مردم ! رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمود : هر كسى ببيند سلطان ستمگرى را كه حرام خدا را حلال شمرد ، و عهد خدا را بشكند ، و خلاف سنّت رسول خدا صلّى الله عليه و آله رفتار كند ، و در ميان بندگان خدا به گناه و ستم عمل كند ؛ و آن شخص بيننده سكوت اختيار كند ، و نه از راه

--> ( 1 ) « تاريخ طبرى » طبع 1358 ، ج 4 ، ص 304 ؛ و از طبع دوّم محمّد أبو الفضل إبراهيم : ج 5 ، ص 403 ؛ « نفس المهموم » ص 115 ؛ و « ملحقات إحقاق الحقّ » ج 11 ، ص 609 ؛ و ابن أثير در « كامل » ج 3 ، ص 280 اين خطبه را به عنوان نامه‌اى كه آنحضرت در بدء ورود به كربلا به أهل كوفه نوشتند ، مجلسى ( ره ) در عاشر « بحار الانوار » طبع كمپانى ص 188 و 189 ، از سيّد ابن طاووس نقل كرده است . و در نسخه طبرى و مجلسى فَلَمْ يُغَيِّرْ با غين معجمه ضبط شده است .