الصَّابِرِينَ . لَنْ تَشُذَّ عَنْ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ لُحْمَتُهُ ، وَ هِىَ مَجْمُوعَه لَهُ فِى حَظِيرَه الْقُدْسِ ، تَقِرُّ بِهِمْ عَيْنُهُ ، وَ يُنْجَزُ لَهُمْ وَعْدُهُ . مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلًا مُهْجَتَهُ ، وَ مُوَطِّنًا عَلَى لِقَآءِ اللَهِ نَفْسَهُ ، فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا ؛ فَإِنَّنِى رَاحِلٌ مُصْبِحًا إنْ شَآءَ اللَهُ تَعَالَى « 1 »

--> ( 1 ) چون در اين خطبه شريفه لغاتى استعمال شده است كه در ضبط مختلف مىباشد ، حقير بعضى از لغات را به طريق صحيح و با معناى مناسب ذكر مىكنم : قِلاده : گردنبند . فَتاة : دختر جوان . خُيِّر ، مجهول باب تفعيل : اختيار و انتخاب گرديده شده است . عُسْلان به ضمّ فاء الفعل ، جمع عاسل به معناى گرگ است ؛ چون راكب و رُكبان و فارس و فُرسان . أكراش : جمع كِرْش به معناى شكمبه گوسفند و سائر حيوانات . جُوف : جمع جَوْفاء به معناى تو خالى است . مثل حُمْر و حَمراء ، و صُفْر و صفراء . أجْربه : جمع جِراب به معناى انبان است ؛ مثل أنظمه و نظام . و سُغْب : جمع أسْغَب به معناى گرسنه ، مثل حُمْر و أحْمر . لُحْمَه : بالضّم ، پود جامه در مقابل تار ، و كنايه از قرابت است . حظيره : به معناى مكان محدود و محصور به ديوار است ، و حظيره القدس به معناى بهشت است . اين خطبه در بسيارى از كتب نقل شده است ؛ از جمله « لُهوف » ص 53 ، و كتاب « نفس المهموم » ص 100 ، و در « مقتل خوارزمى » ج 2 ، ص 5 و 6 ؛ و ليكن در آن وَ ما أوْلَعَنى إلَى أسْلافى وارد است ، و نيز كأنى أنْظُرُ إلَى أوْصالى تُقَطِّعُها وُحوشُ الْفَلَواتِ غُبْرًا و عَفْرًا وارد است ، و از جمله لَنْ تَشُذَّ عَنْ رَسولِ اللَهِ لُحْمَتُهُ تا آخر در اين نقل وارد نيست . و در « كشف الغمّه » ص 184 طبق عبارات « لهوف » نيز وارد است ، و در « ملحقات إحقاق الحقّ » ص 598 ، ج 11 از « مقتل خوارزمى » تا جمله وَ يُنْجَزُ لَهُم وَعْدُهُ روايت كرده است ، و نيز از علّامه مدوخ در كتاب « العدل الشّاهد » ص 95 ، طبق همان عبارات « لهوف » آورده است .