موّاج علوم آنان بهره گيرى مىشده است ؛ و يا روايات مرويّهء از آنها به علّت دِهشت و وحشت و اضطراب راويان ، دچار محو و زوال قرار گرفته و طبعاً به طبقات بَعد منتقل نگرديده است . از حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام اندكى از خُطَب و مواعظ رسيده ، كه معلّم درس آزادگى و فرزانگى و ايمان و ايقان است ؛ و معلومست كه از مصدر ولايت ترشّح گرديده است ؛ كه : وَ إنَّا لَامَرَآءُ الْكَلَامِ ، وَ فِينَا تَنَشَّبَتْ عُرُوقُهُ ، وَ عَلَيْنَا تَهَدَّلَتْ غُصُونُهُ . « 1 » « و بدرستيكه ما آفرينندگان و خلّاقان و اميران گفتار هستيم ؛ عروق و ريشه‌هاى سخن گفتن ، در ما پنجه افكنده و ثابت شده و رشد كرده ، و شاخه هايش نيز در خانهء ما آويزان و سرازير شده است . » بنابراين ، آنان داراى اصل و فرع كلام ، كه نمايندهء اصول و فروع از معانى و حقائق است مىباشند . و چه خوب بود فرمايشات آن حضرت كه حاوى

--> ( 1 ) « نهج البلاغة » خطبهء 231 ؛ و از شرح عبده ، طبع مصر : ج 1 ، ص 461 .