از لا مكان گذشت به يك لحظه بى بُراق * اين مصطفى كه رفت سوى آسمان عشق شاه جهان عشق كه جانانش از ألست * گفت اى جهان حُسن ، فداى تو جان عشق تو كشته منىّ و منم خون بَهاىِ تو * بادا فداى تو كون و مكان عشق « 1 » لِلَّهِ الحَمدُ و لَهُ المِنَّة كه مدّت تدوين اين رساله كه به يك هفته انجاميد ، و در ايّام عزادارى آن حضرت يعنى در دهه عاشوراى سنه يكهزار و چهارصد و دو هجريّه قمريّه تحرير يافت ؛ در دو ساعت و ربع از شب گذشته ليله تاسوعاى حسينى خاتمه يافت . بِمَنّهِ و كَرَمِهِ ؛ إنَّهُ أرْحَمُ الرَّاحِمين . رَبَّنا احْشُرْنا مَعَ الْحُسَيْنِ وَ الْمُسْتَشْهَدينَ بَيْنَ يَدَيْهِ ؛ رَبَّنا وَ تَقَبَّلِ الدُّعآءَ . محفل انس است دو عالم ولى * شمع دل افروز ، حسين است و بس آنكه سرود اين دُرَر پاك را * خاك رهِ كوى حسين است و بس

--> ( 1 ) « دمع السّجوم » پاورقى ص 196