فَأَمَّا مَنْ قَالَ فِى الْقُرْءَانِ بِرَأْيِهِ فَإنِ اتَّفَقَ لَهُ مُصَادَفَةُ صَوَابٍ فَقَدْ جَهِلَ فِى أَخْذِهِ عَنْ غَيْرِ أَهْلِهِ . وَ إنْ أَخْطَأَ الْقَآئِلُ فِى الْقُرْءَانِ بِرَأْيِهِ فَقَدْ تَبَوَّأَ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ . « 1 » « رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم گفتند : آيا ميدانيد شما ، در چه موقعى بر شنونده و خواننده قرآن اين پاداشها و ثوابهاى عظيم بطور سرشار و فراوان ريخته مىشود و اطراف و جوانب وى را فرا ميگيرد ؟ ! در صورتى كه در قرآن به رأى خود استناد نكند و به غير آن اعتماد و اطمينان ننمايد ، و آن را مايه معيشت قرار ندهد ، و آن را وسيله شهرت و اسباب خودنمائى خود نكند . بر شما باد به اخذ و تمسّك به قرآن ! زيرا كه آن شفاعت كنندهء مفيد و داروى پر بركت است . كسى كه بدان چنگ زند و متمسّك گردد ، مصون و محفوظ ميماند ، و كسى كه از آن پيروى نمايد نجات پيدا مىكند . سپس رسول خدا گفتند : آيا ميدانيد آن كسى كه بدان متمسّك گردد ، اين گونه تمسّكى كه بدين شرف عظيم نائل آيد كدام است ؟ ! آن كسى كه قرآن را و تأويلش را از ما اهل بيت و از سفراى ما كه وسائط ميان ما و ميان شيعيان ما هستند بگيرد ، نه از آراء و نظريّه‌هاى مجادِلان و بحث كنندگانى كه با ما رابطه‌اى ندارند . بنابراين ، آن كس كه قرآن را به نظر و رأى خود تفسير كند ، اگر احياناً هم آن تفسيرش صحيح و مطابق با واقع اتّفاق افتاد ، در اخذ اين تفسير از غير اهلش اشتباه كرده و به خطا در افتاده است . و اگر آن تفسيرش خطا در آمد ، و در قرآن با نظريّه و رأى خود به اشتباه رفت ، در اين صورت نشيمنگاه خود را در آتش

--> ( 1 ) « وسآئل الشّيعة » ج 3 ، كتاب قضاء ، ص 371