را از روش مستقيم و نهج قويم باز ميدارد . تعويذ رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم به معوِّذتين و آية الكرسىّ در سوره ناس وارد است كه : انسان بايد از اين وساوسى كه توسّط انسانها و جنّيان به دو وارد مىشود به خدا پناه برد : قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ * مَلِكِ النَّاسِ * إِلهِ النَّاسِ * مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ * الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ * مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ . « 1 » « بگو اى پيامبر ! من پناه ميبرم به پروردگار مردم ، پادشاه و صاحب اختيار نفوس مردم ، خدا و معبود و مقصود مردم ؛ از شرِّ وسوسه شيطان و موجود شرورى كه دائماً ظهور مىكند و سپس پنهان مىشود ؛ و براى تصرّف دل حمله و گريز دارد . آنكه در سينه‌هاى مردم وسوسه مىكند . خواه از جنس جنّ باشد ، و خواه از جنس انسان ! » اين سوره را با سوره فَلَق با هم جبرائيل براى رسول الله از نزد خداوند آورد در وقتى كه حَسَنَيْن عليهما السّلام تب كرده و هر دو مريض شده بودند ، تا بر آنها خوانده شود و شفا يابند . معروف است كه : اين دو سوره در مصحف ابن مسعود نبود ، يعنى از أهل بيت عليهم السّلام اينطور وارد است . زيرا ابن مسعود معتقد بود كه اينها دو تا تَعْويذ ( عَوْذَة ) هستند كه جبرائيل از آسمان آورده است تا حَسَنَيْن را بدان تعويذ كنند ؛ يعنى به آنها بخوانند و آويزان نمايند و حالشان خوب شود . بر آنها بستند و خواندند ، و حالشان خوب شد . امّا ديگران غير از ابن مسعود ، اين دو را به عنوان سوره قرآن ميدانند . مُعَوِّذَتَيْن به صيغه اسم فاعل است ، كه مراد سوره قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ است ، و آن متضمّن استعاذه به خداوند از هر شرِّ روحى و وساوس باطنى

--> ( 1 ) سوره يكصد و چهاردهم : آخرين سوره از قرآن مجيد