[ دستورات توحيدى قرآن در مقابل نظر مادّيّون است كه عالم را متفرّق مىبينند ] يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ . « 1 » « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! در كارهايتان شكيبا باشيد ؛ و نيز شكيبائى و صبرتان را به يكديگر پيوند دهيد ، و شكيبائى اجتماعى داشته باشيد . و نيز دلهايتان را به هم مرتبط سازيد ، و نفوس و جانهايتان را با هم ربط دهيد ؛ يعنى ترابط و پيوند عمومى و اجتماعى داشته باشيد . و در تقوى و مصونيّت الهى درآئيد ، به اميد آنكه به فلاح و نجات برسيد ! » اين نظر ، درست در مقابل نظر مادّيّون و كمونيست‌هاست كه تمام عالم را از هم جدا جدا و متفرّق مىبينند ؛ هر ذرّهء از آن را جداى از ديگرى ، هر نفسى را جدا از نفوس ديگران . بين افراد انسان ابدا ارتباطى نمىدانند مگر امر موهومى ، سعى و كوشش انسان را براى جامعه و همنوع لغو و بىاعتبار ميدانند ؛ حمايت از حيوانات و ذوى نفوس را ادراك نمىكنند ، و حتّى ارتباط بين اجزاى بدن واحد را هم موهوم ميدانند ، و نفس خود را نيز موهوم ميدانند ؛ زيرا غير از مادّه و آثار آن چيزى را نمىفهمند . بنابراين ، قساوت و جلّادى آنان به حدّى مىرسد كه اگر همسايه‌اى هم از گرسنگى بميرد ، با آنكه اطّلاع بر احوالش داشته باشند ابدا باك ندارند . اين نظر كجا و نظر اسلام كجا ! كه تا چهل منزل از هر جانب را همسايه مىداند و در غم و سرور شريك مىشمارد . و در ايثار ، تعليم و تربيت را به حدّى كشانيده است كه

--> - نبىّ و علىّ دختر و هر دو پور * گزيدم و زان ديگرانم نفور دلت گر به راه خطا مايل است * ترا دشمن اندر جهان خود دل است هر آن‌كس كه در دلش بغض على است * از او خوارتر در جهان زار كيست ؟ نباشد مگر بىپدر دشمنش * كه يزدان به آتش بسوزد تنش ( 1 ) آيه 200 ، از سورهء 3 : آل عمران