- الخطبة . « 1 » « و بدانيد : اين قرآن ، آن نصيحتگرى است كه در اندرزش غشّ نمىكند ، و بدون ملاحظه و جانبدارى از كسى ، حقيقت مصالح مردم را بيان مىكند . و آن راهنما و دليلى است كه انسان را به گمراهى نمىافكند ، و سخنگو و سخن‌پردازى است كه دروغ نمىگويد . هيچ‌كس با قرآن همنشين نمىشود مگر اينكه چون خواست برخيزد و كنار رود ، در خود زيادى يا كمى مىنگرد : زيادى در هدايت ؛ يا كمى در كورى و ضلالت . و بدانيد : هيچ‌كس بعد از عمل به قرآن در خود فقر و نياز و حاجتى نمىبيند ؛ و قبل از عمل به قرآن در خود غنى و بىنيازى مشاهده نمىنمايد . بنابراين شما مردم براى از بين بردن دردها و رنجهاى خود ، از قرآن شفا طلبيد ، و براى رفع شدّت‌ها و گرفتاريهايتان از آن كمك گيريد و استعانت جوئيد ؛ زيرا كه شفا و علاج بزرگترين دردها در قرآن است ، كه همان كفر و نفاق و گمراهى و ضلالت باشد . بنابراين ، آنچه از سعادت دنيا و آخرت مىخواهيد ، از خداوند بوسيلهء قرآن پرسش كنيد ؛ و آنچه موجب رغبت و ميل شماست ، با پيروى از راه و روش قرآن ، به سوى خدا توجّه نمائيد ! و آن را مايهء تقرّب به سوى خلق خدا و رغبت‌هاى آنها قرار مدهيد و آلت وصول به مقاصد پست و خسيس و أميال دنيويّه و دنيّه مسازيد ؛ زيرا قرآن در درجه‌اى از اهمّيّت واقع ، و رتبه‌اى از كمال را حائز است كه بندگان خدا براى توجّه و تقرّب به سوى خدا و نيل كمال و مقام انسانيّت خود ، همانند آن را نمىيابند .

--> ( 1 ) « نهج البلاغة » خطبهء 174 ؛ و از طبع مصر با تعليقهء محمّد عبده : ج 1 ، ص 325 تا ص 327 ؛ و از « شرح ابن أبى الحديد » : ج 10 ، ص 16 تا ص 19