[ تفسير آيهء قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ ] ( اى پيغمبر حقّا ما تو را فرستاديم كه بر أعمال و نفوس مردم شاهد باشى ، و تو را بشارت‌دهنده و بيم‌دهنده نموديم ! و با إذن و اجازهء او دعوت‌كننده به سوى او نموده ، و چراغ نوردهنده قرار داديم . ) يَهْدِي بِهِ اللَّهُ يعنى به سبب او خداوند هدايت مىنمايد . و معلوم است كه اين سبب از أسباب ظاهريّه است . و در حقيقت هدايت‌كننده خداوند است كه قرآن و يا رسول خود را مسخّر در أمر هدايت نموده است . و معناى سلام و سلامت تخلّص و رهائى است از هر شقاء و بدبختى كه در سعادت امور دنيوىّ و يا اخروى خلل برساند . أمر هدايت إلهى تابع پيروى از رضا و خشنودى حضرت حقّ است ؛ چنان كه فرمايد : لا يَرْضى لِعِبادِهِ الْكُفْرَ ( آيهء 7 از سوره 39 : زمر ) و خداوند براى بندگان خود ، كفر را نمىپسندد . ) و نيز مىفرمايد : فَإِنَّ اللَّهَ لا يَرْضى عَنِ الْقَوْمِ الْفاسِقِينَ . ( آيهء 96 از سورهء 9 : توبه ) ( و حقّا خداوند از گروه فاسق و متجاوز كه از راه حقّ به باطل عدول مىكنند ؛ راضى نمىشود . ) و بالاخره أمر هدايت متوقّف است بر اجتناب از ظلم ، و بيرون شدن از زمرهء ستمگران . خداوند سبحانه هدايت را از ايشان نفى كرده ؛ و از وصول و نيل بدين موهبت و كرامت الهيّه ، آنان را مأيوس نموده است در قول خود كه : وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ . ( آيهء 5 ، از سورهء 62 : جمعه ) ( و خداوند گروه ستمگر را هدايت نمىنمايد . ) و علىهذا اين آيه : يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ از جهتى جارى مجرى و در مفاد و حكم آيهء : الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ ( آيهء 82 ، از سورهء 6 : أنعام ) خواهد بود . ( كسانى كه ايمان آورده‌اند ؛ و ايمان خود را به ظلم و ستم مشوب و آميخته نساخته‌اند ؛ مقام امن و امنيّت فقطّ از آن ايشان است ؛ و آنها فقط راه‌يافتگانند . )