اصحابش را از دم تيغ ، به جرم نداى حقّ در گذراند ؛ و اهلش را اسير بيابانها نمود ؛ و تازه حضرت سيّد الشّهداء عليه السّلام را يك مرد مخالف ، و سركش ، و متمرّد ، از فرمان حكومت مركزى جلوه داده ؛ و بر يورش خود ، بر او و خاندانش مباهات مىنمودند . در اينجا عفو و إغماض معنى ندارد . سكوت در حكم امضاء و تقرير و تصديق به جنايات آنهاست ؛ سكوت ، بر روى مظالم و تعدّيات و تجاوزاتشان ، صحّه مىگذارد ؛ و عمل زشت آنان را نيكو جلوه مىدهد . اينجا بايد داد زد ؛ فرياد كشيد ؛ جنايات را برشمرد ؛ حركت كرد ؛ نه تنها در خيابان‌ها و كوچه‌ها ، كه از كربلا تا به كوفه ؛ و از كوفه تا به شام ؛ و از شام تا به مدينه ؛ و سپس هم در مدينه آرام ننشست . زنان را هر روز دور خود جمع نمود ؛ و از أحوال و گزارش‌ها ، و جريانات واقعه ، يك‌يك ، و موبه‌مو برشمرد ؛ تا به جائى برسد كه هنوز زمانى دير از وقعهء كربلا نپائيده است ، كه حاكم مدينه پيغام داد : زينب بايد از مدينه بيرون برود ؛ و گرنه سقف خانه‌هاى أهل بيت و فرزندان علىّ را بر سرشان خراب مىكنيم « 1 » .

--> ( 1 ) دكتورة عائشه بنت الشاطئ در كتاب السّيدة زينب بطلة كربلاء در ص 753 تا ص 756 از مجموعهء موسوعة آل النبىّ صلّى اللّه عليه و آله آورده است كه : زينب مىخواست بقيّهء عمرش را در جوار جدش رسول خدا در مدينه بماند ، و ليكن بنى اميّه ناخوشايند بودند . سيدة زينب با زنان مدينه از جريان واقعهء كربلا ، و حادثهء طف بيان مىكرد . و چنان بيان وى مؤثّر بود كه كافى بود آتش جريان و اندوه بر شهيدان را شعله‌ور سازد ؛ و مردم را بر عليه طاغيان . بشوراند ؛ و نزديك شد كه كار بر بنو اميّه فاسد گردد . فلهذا والى آنها : عمرو بن سعيد اشدق به يزيد نوشت : زينب زنى است عاقل و با درايت و در گفتار فصيح ؛ اقامتش در مدينه موجب تهييج أفكار و انظار مىگردد . او و همراهانش قصد قيام و گرفتن خون حسين را دارند . يزيد به والى مدينهء امر كرد تا بقيّه و بازماندگان از أهل بيت را در شهرها و نواحى متفرّقه تبعيد و متفرّق كند . والى پيام داد به سيّدة زينب كه از مدينه خارج شود ؛ و هرجا مىخواهد برود . زينب از روى غضب و خونخواهى در پاسخ گفت : خدا مىداند بر سر ما چه آمده است ؟ سوگند به خدا از مدينه بيرون نمىرويم گرچه خون‌هاى ما ريخته گردد . أمّا زنان بنى هاشم از خشم و غضب يزيد طاغى بر زينب ؛ رحم آوردند ؛ -