فرمود : من قتل دون مظلمته فهو شهيد « 1 » . اين از يك طرف ؛ و از طرف ديگر ، إسلام خون كسى را كه در صدد تعدّى و تجاوز به مال مردم ، به دزدى و سرقت ، و يا در صدد فجور به نواميس آنها بوده است ؛ هدر كرده است . و در اين صورت اگر صاحب منزل در صدد دفاع از دزد برآيد ؛ و يا در راه حفظ ناموس خود ، در كشمكش و گيرودار دفاع ، دزد و شخص متعدّى را بكشد ، در محكمهء إسلام محكوم نيست . زيرا خون اين شخص متجاوز هدر و بلا قيمت است . كلينىّ با سند متّصل خود ، از حضرت إمام موسى بن جعفر أبى الحسن الكاظم عليه السّلام روايت كرده است كه : آن حضرت دربارهء مردى كه در خانهء ديگرى براى دزدى و يا براى أعمال منافى عفّت رفت ؛ و صاحبخانه او را كشت . آيا در اين صورت مىتوان صاحبخانه را به قصاص خونى كه از آن شخص وارد ريخته است ؛ كشت ؟ ! يا نمىتوان كشت ؟ ! حضرت گفتند : نه ! اعلم أنّ من دخل دار غيره فقد أهدر دمه ؛ و لا يجب عليه شيىء « 2 » . ( بدان : كسى كه داخل در خانهء غير شود ، براى دزدى و يا فجور ، خودش خون خود را باطل كرده است ، و مباح و جائز گردانيده است . و در اين صورت بر صاحبخانه كه وى را كشته است ، باكى نيست و ذمّهء او به قصاص ، و يا ديه ، و أمثال اينها مشغول نمىشود . ) و از همين راه است كه قرآن كريم ، گفتار زشت و بيان معايب و سيّئات كسى را كه ظلم كرده است ، بر شخص مظلوم جائز شمرده است ؛ و به مظلوم اجازه داده است كه : با صداى بلند فرياد برآورد ؛ و زشتيهاى ظالم را از جهت

--> ( 1 ) جامع الصغير ، ج 2 ، ص 178 . ( 2 ) فروع كافى ، ج 7 ، كتاب الدّيات ، باب من لا دية له ؛ ص 294 ، روايت شانزدهم .