به آن عمور يا كربلا گويند فرودمىآيم ؛ و در آنجا به شهادت مىرسم ؛ و اينك آن موعد ، نزديك شده است . ) اينك به شما اجازه دادم كه : همگى متفرّق گرديد ؛ و من ذمام و بيعت را از شما برداشتم . اينك شب فرا رسيده است ؛ و شما را در زير پوشش خود گرفته است ؛ آن پوشش را همچون شتر راهوارى گرفته ، و هر كدام از شما دست يكى از مردان أهل بيت مرا بگيرد و برود ! خداوند به همه شما پاداش خير دهد ! برويد و متفرّق شويد در شهرهاى خود و أوطان خود فإنّ القوم انّما يطلبوننى ؛ و لو أصابونى لذهلوا عن طلب غيرى ! ( زيرا كه اين قوم فقطّ مرا مىخواهند ، و مرا طلب مىنمايند ؛ و اگر دستشان به من برسد ، از جستجوى غير از من دست برمىدارند ) برادران ، و پسران و پسران برادر ، و پسران عبد الله بن جعفر گفتند : خدا ما را پس از تو زنده نگذارد ! ما اين كار را نمىكنيم تا بعد از تو زنده بمانيم . أوّلين كسى كه بدين گونه پاسخ داد حضرت عبّاس بن علىّ بود و سپس هاشميّون به پيروى از او . أولاد عقيل ، و مسلم بن عوسجة ، و زهير بن القين هر كدام برخاستند ؛ و به نحوى كريمانه و بزرگوارانه با لسانى عجيب شرمندگى خود را از اينكه ما چرا يك جان بيشتر نداريم ؛ تا آن را در راه تو ايثار كنيم بيان داشتند . « 1 » شب عاشورا سخت‌ترين شبى بود كه بر أهل بيت رسالت گذشت . زيرا مكاره ، و مصائب ، و إعلام خطر از دولت جائره بنى اميّه قطعى بود ؛ و صداى ولولهء زنان ، و صيحه كودكان از شدّت عطش ، و انقلاب عظيم ، قيامتى را برپا كرده بود .

--> ( 1 ) ارشاد مفيد ، ص 250 ، و تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 317 ، و الكامل ، ج 3 ، ص 285 ، و البداية و النهاية ج 8 ، ص 176 و ص 177 .