اى بندهء من ! از من اطاعت كن ؛ تا من ترا مثل خود قرار دهم - و يا شبيه و نظير خود قرار دهم - من به چيزى مىگويم : بشو ! مىشود . تو به چيزى مىگوئى : بشو ! مىشود ! و بنابراين ، العبوديّة جوهرة كنهها الرّبوبيّة . ( عبوديّت خداوند متعال ، يك جوهره و واقعيّتى است كه ، باطن و حقيقتش ربوبيّت است ) معناى خود را روشن مىكند . زيرا بواسطهء عبوديّت ، نفس انسانى صيقل پيدا مىكند ، و قابليّت انعكاس اشعه نوريّهء عالم بالا در او پديدار مىگردد . هر چه صيقل بيشتر بخورد ؛ و نمايندگى و آئينه‌گى آن بيشتر گردد ، جلوات حضرت احديّت در او زيادتر به ظهور مىرسد ؛ تا جائى كه خلافت بالقوّة و بالاستعداد وى به مقام فعليّت مطلقه درمىآيد ؛ و خليفة الله فعليّة در تمام عالم وجود و شئون و مظاهر حيات مىشود . بايد دانست كه اين الوهيّت نيست . اين خلافت و نمايندگى است كه عين آثار الوهيّت در آن به ظهور مىرسد . خليفة الله ، كار خدا را نمىكند . خدا به دست وى كار خود را مىكند . و از دريچه نفس وى ، خود را متجلّى مىگرداند ؛ و أسماء و صفات خود را بروز مىدهد . عارف بالله ، آئينهء تمام‌نماى جمال و جلال خداوند أزلى أبدى است . بنابراين روشن مىشود كه : اگر گفته شود : در مقام وحى إلهى ، خود حضرت حقّ تعالى بر پيامبرش : محمد بن عبد الله صلّى الله عليه و آله و سلّم تجلّى مىنمود ، و رسول الله بدون واسطه ، در بعضى از أوقات ، از حضرت احديّت ، أخذ

--> - كه : ورد فى الخبر فى أهل الجنّة ، أنّ الملك يأتى اليهم فيقول لهم بعد أن يستأذن عليهم فى الدّخول ، فذا دخل ناولهم كتابا من عند الله بعد أن يسلّم عليهم من الله ؛ و اذا فى الكتاب لكلّ انسان يخاطب به : من الحيّ القيّوم الّذى لا يموت ، الى الحىّ القيّوم الّذى لا يموت ؛ امّا بعد فإنّى للشّىء : كن فيكون ؛ و قد جعلتك اليوم تقول للشّىء : كن فيكون .