پروردگار شما از اينكه مرا سنگباران كنيد ! من پناه مىبرم به پروردگارم و پروردگار شما از هر متكبرى كه به روز پاداش و حساب ايمان ندارد ! و سپس شتر خود را خوابانيد و به عقبة بن سمعان أمر كرد تا آن را دست بند زند ؛ و لشكر به سوى او هجوم آوردند . ) در نفس المهموم ص 149 پس از ذكر خطبهء دوم حضرت : تبّا لكم أيّها الجماعة و ترحا حين استصرختمونا و الهين فأصرخناكم موجفين ، گويد : مرا به شگفت درمىآورد كه : در اينجا كلام ابن أبى الحديد را در شرح نهج البلاغه در آنجائى كه نامى از إباكنندگان از تحمل ظلم و ذلّت ياد مىكند ، بياورم . او مىگويد : سيّد أهل الآباء . سرور مردان غيرتمند كه به مردم حميّت و جوانمردى را آموخت ، و تعليم كرد كه : مرگ در زير سايه‌هاى شمشير را بايد بر ذلّت و پستى اختيار كرد ، أبو عبد الله حسين بن علىّ بن ابى طالب عليه السّلام است كه : چون بر او و بر اصحابش أمان را عرضه داشتند . او بلندمنشى نمود ، و از قبول آن سرباززد و گفت : ألا و إنّ الدّعىّ بن الدّعىّ قد ركزنى بين اثنتين : بين السّلّة و الذّلّة و هيهات منّا الذّلّة الى آخر خطبه . آنگاه ابن ابى الحديد گويد : من از نقيب : أبو زيد يحيى بن زيد علوى بصرى شنيدم كه مىگفت : گوئى : أبيات أبو تمام كه راجع به محمّد بن حميد طائى سروده است ، سروده نشده است مگر دربارهء حسين عليه السلام : و قد كان فوت الموت سهلا فردّه * إليه الحفاظ المرّ و الخلق الوعر ( 1 ) و نفس تعاف الضّيم حتّى كأنّه * هو الكفر يوم الروع أو دونه الكفر ( 2 ) فأثبت فى مستنقع الموت رجله * و قال لها من تحت أخمصك الحشر ( 3 ) تردّى ثياب الموت حمرا فما أتى * لها اللّيل الاوّهى من سندس خضر ( 4 ) 1 - تحقيقا خلاصى از مرگ براى او آسان بود ؛ و ليكن نگهدارى از ناموس و حريم خود كه تلخ بود ، و سجيّه و طبيعت سخت او ، مرگ به سوى او بازگردانيد . 2 - او داراى نفسى است كه ستم و ظلم در بودن حق او را كفر است و يا