خدا ، و كسانى كه ايمان آورده‌اند ، و اقامه نماز مىكنند ؛ و در حال ركوع زكات مىپردازند . ) و اين آيهء مباركه در أخبار متواتره دربارهء أمير المؤمنين علىّ بن ابى طالب عليه السّلام نازل شده است . و آن حضرت أوّلين كسى است كه : باب ولايت را در اين امّت بر روى مردم گشود . سوّم آنكه : هدايت به صراط ، به حسب تعيّن معناى صراط ، معناى خودش را بدست مىدهد . زيرا هدايت ، عبارت است از دلالت و نشان دادن غايت ، بواسطهء ارائهء طريق ، كه همان به گونه‌اى ايصال به مطلوب است . و چون مىدانيم كه : سنّت خداوند ، سنّت أسباب است ؛ يعنى براى پيدايش هر چيزى سبب خاصّى را براى آن مقرّر كرده است ؛ فلهذا هدايت خداوند به ايجاد سببى خواهد بود كه : با آن مطلوب إنسان بدست مىآيد ؛ و بندهء خدا بواسطهء آن در سير و حركت خود به مقصد و مقصودش نائل مىآيد . اين گونه سبب براى هدايت را خداوند در قرآن مجيد ، بيان نموده است : فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ . « 1 » ( كسى را كه خدا بخواهد وى را هدايت كند ، سينه و قلب او را براى قبول اسلام باز مىكند ) . و نيز فرموده است : ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ . « 2 » ( پس از آن پوست‌هاى بدنشان و دل‌هايشان به سوى ذكر خدا نرم مىشود . اينست هدايت خداوند كه بوسيلهء آن ، هركس را كه بخواهد ، هدايت مىنمايد . )

--> ( 1 ) آيهء 125 ، از سورهء 6 : انعام . ( 2 ) آيهء 24 ، از سورهء 39 : زمر .