حضرت گفتند : الإحسان أن تحسن صحبتهما ، و أن لا تكلّفهما أن يسألاك ( ممّا يحتاجان إليه ) و إن كانا مستغنيين ، أ ليس يقول الله عزّ و جلّ : ( شما هيچ‌گاه به برّ و نيكى نخواهيد رسيد ، مگر آنكه از آنچه را كه دوست داريد ؛ در راه خدا إنفاق كنيد ! ) إحسان آنست كه : با آنها به نيكوئى همنشينى كنى ! و مبادا بگذارى آنها مجبور شوند ، در آنچه را بدان نياز دارند ، از تو مسئلت كنند ؛ و اگر چه خودشان مستغنى و بىنياز باشند . مگر خداوند نمىگويد : لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ؟ ! [ تفسير آيهء : فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً ] و سپس حضرت صادق عليه السّلام گفتند : أمّا اينكه خدا مىگويد : إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما . معنايش آنست كه : اگر آنها ترا ناراحت و خسته و ملول نمودند ، تو به آنها افّ هم نگو ! و اگر تو را زدند ، تو آنها را دفع مكن ، و از خود مران ! و معناى وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً آنست كه : اگر ترا بزنند ؛ تو به آنها بگو : خداوند شما را مورد غفران خود قرار دهد . اينست معناى قول كريم . يعنى گفتار بزرگوارانه . و معناى وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ آنست كه : چشم خود را بر آنها خيره مكن ؛ و نظر تند و حادّ منما ؛ بلكه نظر نظر رحمت و رقّت باشد ؛ و صدايت را بلندتر از صداى ايشان مكن ! و دستت را بالاتر از دست آنها مدار ! و در راه رفتن پيشاپيش آنها راه مرو ، و گام برندار ! « 1 » و نيز در اصول كافى با سند متّصل خود از حضرت صادق عليه السّلام وارد است كه : فرمود :

--> ( 1 ) تفسير برهان ، طبع سنگى تفسير سورهء إسراء ، ج 1 ، ص 601 و تفسير نور الثقلين ، ج 3 ، ص 148 و ص 149 .