أبو جعفر إمام باقر عليه السّلام ، يعنى برادرشان به او فرمودند : اى زيد ! مَثَل كسى از اين أهل بيت كه قبل از قيام مهدىّ آنها قيام كند ، مَثَل جوجه‌اى را مىماند كه از لانه و آشيانهء خود پرواز كند قبل از اينكه بالهاى اين جوجه استوار شده و قدرت بر پرواز داشته باشد ؛ در اين صورت آن جوجه مىافتد ؛ و وقتى جوجه افتاد بچّه‌ها او را مىگيرند و با او بازى مىكنند . بنابراين ، خدا را در ريخته شدن خون خود در نظر بدار كه مبادا تو را فردا در كناسه و مزبلهء كوفه بر دار زنند ! و مطلب هم همين طور بود كه حضرت فرمود . » يعنى زيد در كوفه خروج كرد و سه روز ( چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه ) مردم را دعوت به بيعت كرد ، و أفرادى دور او جمع شدند و روز قيام هم چهارشنبه بود . در روز جمعه هنگامى كه لشكر شام ظاهر شد ، تمام أفرادى كه با او بيعت كرده بودند فرار كردند و تنها سيصد نفر با او ماندند و همه كشته شدند ؛ و تيرى هم به خود زيد إصابت كرد و بواسطهء آن تير در ميدان افتاد و جنازهء او را در كناسهء كوفه بر دار آويختند و چهار سال جنازه‌اش بر بالاى دار بود . به اين روايت استدلال مىكنند كه : بنابراين ، قيامى هم كه زيد نمود قيام باطلى بوده است و حضرت آن را منع كرده‌اند ؛ و چون بر خلاف دستور و منع حضرت بوده است - همانطورى كه حضرت فرمودند - كشته و مصلوب شد و در مزبلهء كوفه به دار آويخته شد . و اين جملهء حضرت كه : إنَّ مَثَلَ الْقَآئِمِ مِنْ أَهْلِ هَذَا الْبَيْتِ قَبْلَ قِيَامِ مَهْدِيِّهِمْ مَثَلُ فَرْخٍ نَهَضَ مِنْ عُشِّهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْتَوِىَ جَنَاحَاهُ ؛ « مَثَل كسى كه از أهل اين بيت قيام كند قبل از مهدىّ آنها ، مَثَل جوجه‌اى است كه بال در نياورده از لانهء خود بپرد و بيفتد و بچّه‌ها او را بگيرند و با او بازى كنند » همين معناست . يعنى هر كسى قبل از قيام مهدىّ نهضت كند به همين كيفيّت مبتلا خواهد گشت ، و لذا هيچ كس قبل از قيام مهدىّ - على نحو الإطلاق - نبايد نهوض كند . پس إطلاق اين روايت شامل همهء زمانها مىشود حتّى زمان غيبت ، و هيچ كس حقّ نهوض ندارد ؛ و إلّا مانند پرواز جوجه‌اى