جالب توجه : مىپندارم كه امام ياد شدهء در حديث « كشى » ، « ابو عبد اللَّه امام صادق ( ع ) » باشد و اينكه در آن حديث نام « ابى الحسن موسى ( ع ) آمده است ، درست نيست ؛ زيرا كميت بىآنكه در مورد درگذشتش اختلافى ديده باشم ، در سال 126 ه دو يا سه سال پيش از زادن ابى الحسن موسى ، مرده است . كما اينكه قول به اتحاد اين حديث با حديثى كه ابو الفرج از امام ابو جعفر روايت كرده است نيز درست نيست ؛ زيرا » درست بن منصور « راوى امام باقر ( ع ) و از آن طبقه نيست . كميت و دعاى ائمه دربارهء او بديهى است كه صاحبان نفوس قدسيه ، و زبان آوران مشيت الهيه ، كه گزارشگران خداوندند و از كسانى هستند كه پروردگار بر آنها وحى مىفرستد و جز به فرمان حق سخن نمىگويند و از سر هوس حرف نمىزنند و به پايمردى كسى جز آنكه خدا از او خشنود است ، برنمىخيزند ، چون دربارهء كسى دعا كنند ، اين دعا ، تنها ، شفاعت و درخواست خير از خداوند براى آنكس ؛ اين كس هر كه خواهى گو باش ، نيست . بلكه در آن اشارتى است به اينكه كسى كه دربارهء او دعا كرده‌اند ، از مردان دين و دلبستگان و دعوت كنندگان مردم به خير و صلاح است و از گروهى است كه پروردگار آنان را براى دعوت خود برگمارده و چنين ياور هدايتى را برغم بيهودگىهاى زندگى دنيا و هوسهاى گمراه كنندهء آن به سمت فضائل بيشمارى كه بر حسب اشخاصى كه دربارهء آنها دعا مىشود اختلاف پيدا مىكند ، كشانده است . نظير دعائى كه براى كميت كرده‌اند ، براى كمتر كسى شده است . پيغمبر اعظم و فرزندان وصىّ او ( ع ) دربارهء او بسيار دعا كرده‌اند . يك بار پيغمبر ، چنان كه در حديث بياضى گذشت ، براى او درخواست رحمت كرد ، و بار ديگر چنان كه در خواب « نصر بن مزاحم » گفتيم ، براى او پاداش خير خواست و او را ثنا گفت و