سراهائى كه ويران ستم دشمنان است ، نه گذشت زمان . منازلى كه متعلق به عبد اللَّه و برادرش فضل و فرزندان پيغمبر صاحب دعوت است . منازلى كه جاى نماز و تقوى و روزه و نيكوئيها است . خانه هائى كه جبرئيل با درود و رحمت در آن فرود مىآمد . خانه هائى كه جايگاه وحى الهى و كان علم او و مسير روشن هدايت و رشد است . منازلى كه هر صبح و شام به پيرامون آن . وحى الهى بر پيغمبر نازل مىشد . چون در نماز خود به ياد آنها خدا را نخوانيم ، نمازمان پذيرفته نخواهد بود . پيشوايانى كه به كارشان اقتدا مىكنيم و از لغزشها امان مىيابيم . خانه‌هاى خاندان رسول ويران و منازل تبار زياد آباد است . خاندان پيغمبر زنجير به گردن و دودمان زياد ستبر گردناند . سرهاى خاندان پيغمبر بريده و سراهاى تبار زياد آراسته است . حرم رسول خدا اسير و زنان زياد پرده نشيناند . اى وارثان علم پيغمبر و اى خاندان او درود پيوسته ما نثار شما باد . در اين جهان به بركت وجود شما جانى آسوده دارم و به آسايش آن جهان نيز اميد مىدارم . 7 - شمس الدين سبط بن جوزى حنفى متوفى بسال 654 در ص 130 « تذكره اش » 29 بيت از اين قصيده را باد كرده و در آنجا ابياتى هست كه حموّى در « معجم الادباء » ياد نكرده است و در حاشيه « تذكره » از اول قصيده تا بيت « مدارس آيات » ذكر گرديده است . 8 - « صلاح الدين صفدى » درگذشته به سال 764 در ص 156 ج 1 « الوافى بالوفيات » طريق روايت قصيده را از عبيد اللَّه بن جحجح نحوى و او از محمد بن جعفر بن لتكك ، ابى الحسن بصرى نحوى و او از برادرش و وى از « دعبل » ياد كرده و همين طريق را