بحث در آيه دوم و اما آيه دوم در مقام قول خداوند عزّوجلّ : « وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لِلرِّجالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ « 1 » » براى زنان به خوبى حقوقى است ( كه از طرف مردان بايد رعايت شود ) هم‌چنان‌كه تكاليفى نيز دارند ( كه به خاطر مردان بايد رعايت كنند ) و مردان را بر آنها درجه‌اى از برترى است و خداوند عزيز و حكيم است . » معروف آن چيزى است كه مردم آن‌را به خوبى مىشناسند ، و عرف آن‌را از نظر تمدّن متداول اجتماعى مىپذيرد و ضدّ آن منكر است ، و آن چيزى است كه عرف آن‌را انكار مىكند و در حيات اجتماعى قبول نمىنمايد . پس معروف حتماً بايد چيزى باشد كه مورد امضاء و تصديق عقل قرار گيرد و شرع به آن دستور دهد اعمّ از سنّت‌هاى پسنديده و فضائل اخلاقى و اخلاق حميده . و چون اسلام شريعت خود را بر پايه فطرت واقعى و خلقت اصلى نوع انسان بنا نهاده است ، معروف نزد وى همان است كه مردم آن‌را بپذيرند ، البتّه مردمى كه بر مسير فطرت حركت كرده و از راه مستقيم و روش استوار آن خارج نشده‌اند . يكى از احكامى كه بر اين پايه استوار است ، برابرى افراد در حكم وارد

--> ( 1 ) آيه 228 ، از سوره 2 : البقره .