كه دارد بر اين تركيب آفريده است ؛ و از جمله مرد و زن هريك را به ويژگىهائى مجهّز ساخته و براى هر يك از آنها ( ذكور و اناث ) بر حسب ظرفيّت و گنجايش و خصائص وجودى برنامه و تكاليفى مقرّر فرموده است ؛ و اگر نه چنين بود بجاى عدل ستم شده بود و ظلم از ساحت اقدس وى به دور است . بنابراين اگر در بعضى از امور اجتماعى مثل قضاوت و حكومت و جهاد و اختلاط با مردان و كشف حجاب و نماز جماعت و تشييع جنازه براى زنان در شرع مقدّس اسلام محدوديّت‌هائى وجود دارد ، و برداشتن كارهاى سنگين و مشقّت‌بار از دوش بانوان ، نه از جهت سلب حقّ از آنان است ، بلكه اعطاء حقّ ايشان است به نحو اتّم و اكمل . زيرا خداوند متعال پس از آنكه زنان را با انواع غرائز بيافريد و با ويژگىهاى مخصوص شكل داد آنچه را مصحلت و شايسته شأن آنهاست در حقّ آنان مراعات فرمود ؛ كه همان دور ماندن از جهاد و قضاوت و حكومت و أمثال اين امور است . و اين « بازداشتن » ، حقّ اوّليّه الهى است كه خداوند عليم و خبير به ايشان عطا فرموده است ؛ نه اينكه حقّ اوّليّهء فطرى آنان جهاد و أمثال آن باشد و خداوند آنها را از اين حقوق محروم ساخته باشد . كه خداوند هيچ صاحب حقّى را از حقّ خويش محروم نساخته ، بلكه به او آنچه را سزاوار تكامل اوست عنايت كرده است ؛ و بر حذر باش كه آنچه را عين دادن حقّ است سلب حقّ مپندارى . حقّ اوّليّهء فطرى زن ، خوددارى از امور جانكاه و مشقّت بار است ، نه اينكه حقّ اوّليّه وى آزادى در انجام اين امور مىباشد و بعد منع خداوندى برا اين حق طبيعى عارض شده و جلوى آن را گرفته باشد . حقّ اوّليّه زن ، حجاب و پوشانيدن پيكر است از ديدگان شهوى مفسده انگيز ، نه اينكه حقّ اوّليّه وى برهنگى و خودنمائى است ، خداوند او را از اين حقّ محروم