خاصّه حضرت پيامبر آخر الزّمان مُحَمَّدِ مُصْطَفَى صلّى الله عليه و آله و سلّم كه در اين راه ، بارش از همه گران تر ، و تعهّدش بيشتر ، و سعه‌اش افزون‌تر بود ؛ براى تنزيل قرآن در اين عالم ، گويا به گفتار مَا أُوذِى نَبِىٌّ مِثْلَ مَا أُوذِيتُ قَطُّ « 1 » گرديد . و از جانب خداوند به وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ « 2 » ، رحمتِ محضه و خيرِ مطلقه تمامى جهانيان قرار گرفت ؛ و به خطاب : طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى « 3 » ، مخاطب شد . و عالىترين تحيّت و إكرام بر يگانه تربيت شده دسترنج او ، باب مدينه علم و شهر دانش ، و برفرازنده پرچم حمد و لِواى توحيد ؛ برادر و خليفه ، و وصىّ بلافصل و حامل ولايت او : حضرت أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السّلام باد كه براى أداء تبليغِ تأويل قرآن از پاى ننشست تا فرقش در محراب عبادت بشكست . و بر يازده اولاد امجادش ، خاصّه صاحب مقام ولايت كبرى ، امام زمان حُجَّه بْن الْحَسَنِ الْعَسْكَرِى أرواحنا له الفداء ، كه پيوسته پاسدار دين ، و نگهبان شريعت سيّد المرسلين بوده و هستند ؛ و از دو سوى مُلك و ملكوت ، و تكوين و تشريع ، نفوس ناطقه انسانيّه را در صراط

--> ( 1 ) حديث نبوى است كه : هيچ پيغمبرى هيچگاه بقدرى كه من مورد آزار و اذيّت واقع شدم ؛ مورد آزار و اذيّت واقع نشده است . ( 2 ) . آيه 107 ، از سوره 21 : الانبيآء : و ما فرو نفرستاديم تو را مگر به جهت رحمت براى تمام جهانيان . ( 3 ) آيه 2 و 1 ، از سوره 20 : طه : اى پيغمبر ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم تا اينكه براى هدايت مردم خود را به رنج و تعب بيفكنى ؟