و ارائه طريق لِقاى حضرت أحديّت ، و سير در معارج و مدارج كمال نفس انسانى ، و ايصال به كعبه مقصود ، و حرم معبود بوده است . شرح فضائل او از وصف خارج است ؛ چه در ميان علماى نجف اشرف و خواصّى كه با وى رفت و آمد داشته‌اند ؛ اين مطلب معلوم و از مسلّميات اهل فنّ به شمار مىآيد . علّامه حاج شيخ آغا بزرگ طهرانى قدّس سرّه در « أعلام الشّيعه » گويد : سيّد أحمد طهرانى كه وفاتش در سنه يكهزار و سيصد و سى و دو ( 1332 هجرى قمرى ) واقع شد ، فرزند سيّد ابراهيم موسوى طهرانى است ؛ كه در كربلا متولّد شد ؛ و در نجف به خاك رفت . عالمى است جليل ، و فقيهى است كبير ، و اخلاقى معروف ، و مرد متّقى ، و داراى ورع ، و زاهد و عابدى است عظيم . او از شاگردان مجدّد شيرازى ( حاج ميرزا محمّد حسن ) ، و علامّه ميرزا حبيب الله رشتى ، و علامّه ميرزا حسين خليلى طهرانى ؛ و از خواصّ مرَبّى اخلاق بزرگ مرتبه : علّامه مولى حسين‌قلى همدانى است . و پس از بيان مشايخ إجازه روايتى او مىگويد : سيّد أحمد يگانه فرد زمان ، و أوحدى عصر خود بود ، در مراتب علم و عمل و سلوك و زهد و ورع و تقوى و معرفت بالله ، و خوف و خشيت از او . نمازهاى خود را در مكانهاى خلوت به جاى مىآورد ؛ و از اقتدا كردن مردم به وى در نمازها خوددارى مىنمود ؛ و بسيار گريه مىكرد ؛ و كثير البكاء بود ؛ بطورى كه نمىتوانست از گريه در نمازها خويشتن دارى نمايد ، بخصوص در نمازهاى شب . و من در مدّت دو سال كه به همسايگى او فائز و بهره‌مند شدم ؛ - زيرا منزل من نزديك منزل او بود - در اين مدّت از او چيزهايى را مشاهده نمودم كه بيانش به طول مىانجامد . او به مادرش بسيار مهربان بود ، و در خدمت او بود . و قبل از مادرش در آخرين تشهّد نماز عصر در روز جمعه ، 27 شوّال 1332 رحلت كرد . و جنازه او را شاگردان او ، و جمعى از مخلِصين و أصدقاى او تشييع كردند و در صحن حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام در قسمت شمالى مقابل ايوانى كه در