پس فاطمه حَوراءِ إنسيّه است ، و من هر گاه كه ميل به بوى بهشت پيدا ميكنم ، دختر خودم فاطمه را مىبويم . « 1 » هر كس ذكر خدا گويد ، به مجرّد آن خداوند درختى براى او در بهشت مىكارد از « مجموعة وَرّام بن أبى فِراس » از أبو أيّوب أنصارى از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم آورده است كه : لَيْلَةً أُسْرِىَ بى ، مَرَّ بى إِبْرَاهِيمُ عَليْهِ السَّلَامُ : فَقَالَ : مُرْ أُمَّتَكَ أَنْ يُكْثِرُوا مِنْ غَرْسِ الْجَنَّةِ ! فَإنَّ أَرْضَهَا وَاسِعَةٌ وَ تُرْبَتَهَا طَيِّبَةٌ . قُلْتُ : وَ مَا غَرْسُ الْجَنَّةِ ؟ ! قَالَ : لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ . « 2 » « در آن شبى كه مرا به معراج بردند ، ابراهيم عليه السّلام از نزد من عبور كرد ، و گفت : امّت خود را امر كن تا در بهشت ، زياد درخت بكارند ! چون زمين بهشت بسيار وسيع ، و خاك آن بسيار پاك است . من گفتم : درختى كه در بهشت كاشته مىشود چيست ؟ ابراهيم گفت : لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إلَّا بِاللهِ است . » و در « كافى » از جماعتى از أصحاب ، از فُضيل بن عبد الوهّاب از إسحق بن عبيد الله [ عبد الله ] از عُبيد الله بن وَليد وَصّافى ، مرفوعاً از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم روايت كرده است كه : مَنْ قَالَ : لَا إلَهَ إلَّا اللهُ ، غُرِسَتْ لَهُ شَجَرَةٌ فِى الْجَنَّةِ مِنْ يَاقُوتَةٍ حَمْرَاءَ مَنْبَتُهَا فِى مِسْكٍ أَبْيَضَ ، أَحْلَى مِنَ العَسَلِ وَ أَشَدُّ بَيَاضًا مِنَ

--> ( 1 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ج 8 ، ص 190 ؛ و « تفسير فرات » ص 10 ، در ذيل آيه 285 ، از سورهء 2 : البقرة ( 2 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ج 8 ، ص 149 ، از كتاب « نزهة النّواظر و تنبيه الخواطر »