معناى آيه مباركهء مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً راغب گويد معنايش آنست كه : كسى منضمّ شود به غير خودش و او را كمك كند و شَفْع و شَفيع او گردد در كار خير و يا در كار شرّ ، و در منفعت و مضرّت آن با او مشاركت نمايد . و بعضى گفته‌اند كه مراد آنست كه انسان راهى را براى ديگرى در كار خير يا كار شرّى باز كند و آن ديگرى به او در اين عمل اقتدا كند ، پس اين شخص جفت او در آن عمل شده است ؛ همچنان كه رسول أكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم فرموده است : مَنْ سَنَّ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَ أَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا ، وَ مَنْ سَنَّ سُنَّةً قَبِيحَةً فَلَهُ إثْمُهَا وَ إثْمُ مَنْ عَمِلَ بِهَا « 1 » . » و در « صحاح اللغهء » گويد : « شَفْع در مقابل وَتْر است كه همان معناى زوج باشد ؛ شما مىگوئيد : كَانَ وَتْراً فَشَفَعْتُهُ شَفْعاً ، تك بود ، من آن را جفت و زوج قرار دادم . » و در نهاية ابن أثير همان چيزى را كه از « لسان العرب » نقل كرديم ذكر كرده است . و در « مجمع البحرين » گويد : « شَفيع صاحب شفاعت است ؛ خداوند فرموده است : مَن يَشْفَعْ شَفعَةً حَسَنَةً يَكُن لَهُ و نَصِيبٌ مِنْهَا . گفته شده است : مراد آنست كه هر كس بين دو نفر را صلح دهد ، براى او بهره اى از آن مىباشد ؛ وَ مَنْ يَشْفَعْ شَفعَةً سَيِّئَةً ،

--> ( 1 ) « كسى كه سنّت نيكوئى در بين مردم بگذارد ، از براى اوست اجر آن سنّت و اجر تمام كسانى كه به آن عمل ميكنند ؛ و كسى كه سنّت بدى بگذارد ، از براى اوست گناه آن سنّت و گناه كسانى كه به آن سنّت عمل مىكنند . »