هَذَا لِمَنْ وَالَى بَنِى أَحْمَدَا وَ * لَمْ يَكُنْ غَيْرُهُم يَتْبَعُ ( 41 ) فَالْفَوْزُ لِلشَّارِبِ مِنْ حَوْضِهِ * وَ الذُّلُّ « 1 » . وَ الْوَيْلُ لِمَنْ يُمْنَعُ ( 42 ) فَالنَّاسُ يَوْمَ الْحَشْرِ رَايَاتُهُمْ * خَمْسٌ فَمِنْهَا هَالِكٌ أَرْبَعُ ( 43 ) فَرَايَةُ الْعِجْلِ وَ فِرْعَوْنِهَا * وَ سَامِرِىِّ الامَّةِ الْمُشْنِعُ ( 44 ) « 2 » وَ رَايَةٌ يَقْدُمُهَا أدْلَمُ * عَبْدٌ لَئِيمٌ لُكَعٌ أَكْوَعُ ( 45 ) « 3 » وَ رَايَةٌ يَقْدُمُهَا حَبْتَرٌ « 4 » * لِلزُّورِ وَ الْبُهْتَانِ قَدْ أَبْدَعُ ( 46 ) وَ رَايَةٌ يَقْدُمُهَا نَعْثَلٌ « 5 » * لَا بَرَّدَ اللهُ لَهُ مَضْجَعُ ( 47 ) « 6 » .

--> از سورهء 57 : الحديد ) و روايتى نيز با همين مضامين در تفسير « برهان » در ذيل اين آيه آمده است . - م ) ( 1 ) ذُلّ ضد عِزّ است . ( 2 ) شَنَعَهُ : اسْتَقْبَحَهُ . شَنُعَ : قَبُحَ فَهُوَ شَنيعٌ و شَنِعٌ و أشنَعُ . و مُشْنِع در اينجا به معناى شنيع است . ( و در بعضى نسخ المُفظِعُ آمده كه به معناى « بسيار قبيح و شنيع » است . - م ) ( 3 ) دَلِمَ - : اشْتَدَّ سَوادُه ، أدْلَم : سياه بدن . لَكُعَ - : لَؤُمَ وَ حَمُقَ ، لُكَع : لَئيم ، عبد و احمق را گويند . كَوِعَ يَكْوَعُ كَوَعاً : عَظُمَ كُوعُه أوِ التَوى و اعْوَجَّ فَهُوَ أكْوَع ، مؤنّث : كَوْعاء ، الكاع و الكُوع : طَرَفُ الزَّنْدِ ممّا يَلِى الإبْهامَ ، جمع : أكْواع ، أكْوَع به كسى گويند كه مچ او به طرف شست پيچيده و كج شده باشد . ( 4 ) در « صحاح اللغهء » گويد : حَبْتَر - به فتح - به معناى كوتاه است مثل بُحْتُر . و در « لسان العرب » گويد : حَبْتَر و حُباتِر به معناى كوتاه است مثل حَتْرَب و بُحْتُر ، و مؤنّث آن حَبْتَرَة مىباشد . و همچنين حَبْتَرْ از اسامى روباه است . و همين معنى را مجلسى ( ره ) اختيار كرده است و گفته است : الحَبْتَرُ هُوَ الثَّعْلَبُ . البتّه به مناسبت روايتى كه در كتاب عدل و معاد ذكر مىكند . ( « بحار » طبع حروفى ، ج 8 ، ص 301 ) ( 5 ) نَعْثَل : الشّيخ الاحمق ( پيرمرد احمق ) .