و چون تجلّى جلال گردد ، و سالك را از تمام تعلّقات دنيويّه از مال و تعيّن و حبّ جاه و هستى پاك كند آن را شرابِ طَهور خوانند . وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً « 1 » . « و پروردگار آنها به آنان از شراب طاهر و طاهر كننده آشامانيد و سيراب كرد . » زيرا طهور نه تنها به معناى پاك است ، كه به معناى پاك كننده است ؛ و اين علوم و معارف جلاليّه يكباره هستى سالك را در برابر عظمت و قهّاريّت و كبريائيّت حضرت حقّ ، مىسوزاند و نابود مىكند . « 2 » و حافظ شيرازى از آن به شراب تلخ تعبير كرده است ، آنجا كه گويد : شراب تلخ ميخواهم كه مرد افكن بود زورش * كه تا يكدم بياسايم ز دنيا و شر و شورش « 3 » و همين جذبات جلاليّه است كه بسيار ذىقيمت است ، و نتيجه و حاصل يك عمر سلوك را كه وصول به مقام فَناء فى الله است متحقّق مىسازد ؛ چنان كه در كلمات آمده است :

--> ( 1 ) ذيل آيه 21 ، از سورهء 76 : الدَّهر ( 2 ) در تفسير « مجمع البيان » مجلّد 5 ، ص 411 ، در ذيل اين آيه شريفه آمده است : و قيل يطهِّرهم عن كلِّ شىءٍ سِوى اللهِ إذ لا طاهرَ مِن تَدنّس بشىءٍ مِنَ الاكوان إلّا الله ؛ روَوْه عن جعفرِ بنِ محمّدٍ عليهما السّلام . ( م ) ( 3 ) « ديوان حافظ » طبع پژمان ( سنهء 1318 ) ، ص 125