« أمير المؤمنين عليه السّلام به أصحاب خود فرمودند : من با رسول خدا هستم ، و با من عترت من است در نزد حوض كوثر . پس هر كس كه ما را بخواهد و بطلبد ، بايد به گفتار ما پابند باشد و به عمل ما عامل گردد ؛ چون براى هر أهل بيتى يك فرد ممتازى است كه به كرامت حَسَب و پسنديدگى خصال ، در گفتار و كردار معروف است . و از براى ما مقام شفاعت است ، و از براى اهل مودّت و محبّت ما نيز شفاعت است . و بنابراين بايد شما در لقاء و ديدار ما ، در نزد حوض از يكديگر سبقت گيريد ؛ چون ما دشمنان خود را از حوض دور مىكنيم ، و محبّان خود را از آن سيراب مىكنيم و مواليان خود را از آن مىآشامانيم ؛ و كسى كه يك بار از آن حوض بياشامد ، ديگر هيچگاه تشنه نمىشود . حوض ما سرشار از آب است ، و به آن دو رشتهء آب از بهشت سرازير مىشود ، يك رشته از چشمهء تسنيم و ديگرى از چشمهء مَعين . بر دو كناره و حاشيهء آن زعفران روئيده است ، و ريگهاى آن از لؤلؤ و ياقوت است ؛ و آن حوض كوثر است . » روايات وارده در اختصاص كوثر به شيعيان أمير المؤمنين عليه السلام و در « أمالى » طوسى با سند متّصل خود از أبو سعيد خُدرى روايت كرده است كه او گفت : من از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم شنيدم كه بر فراز منبر مىگفت : چرا جماعتى ميگويند : رَحِم رسول خدا در روز قيامت سودى نمىبخشد ؟ آرى آرى ، سوگند به خدا كه رحِم من در دنيا و آخرت به من متّصل است .