إصْباحِ الْغَيْبِ ، رافِعِ ظُلْمَةِ الرَّيْبِ ، مَحْتِدِ التِّسْعَةِ وَ التِّسْعِينَ ، رَحْمَةٍ لِلْعالَمينَ ، سَيِّدِنا فى الْوُجودِ ، صاحِبِ لِوآءِ الْحَمْدِ وَ الْمَقامِ الْمَحْمودِ ، الْمُبَرْقَعِ بِالْعِمآءِ ؛ حَبيبِ اللهِ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ ( و ءَالِهِ ) وَ سَلَّمَ . « 1 » « درود و تحيّات بى شائبهء حضرت خداوند و فرشتگان او و حمل حمل‌كنندگان عرش او و جميع عالم آفرينش علوى و سفلى ، بر سيّد و آقاى ما و پيغمبر ما باد ؛ كه اوست اصل حقيقت هستى و عين هر شاهد و نفْس هر مشهود ؛ اوّل اوائل موجودات است ، و استوارترين دليل از دلائل بر هستى ذات ، مبدأ انوار مجرّدهء ازليّه است ، و منتهاى سير در معارج كماليّه ؛ پس او مبدأ المبادى و غاية الغايات است كه در هر نشأه اى از نشآت ، متعيّن به تعيّن خاصّى است ؛ به جهت واجديّت جنبهء فاعلى ، پدر معنوى همهء موجودات است ؛ و به جهت واجديّت قابليّت فيض كه جنبهء قابلى و نفسى است ، مادر معنوى عالم امكان است ؛ پس در فاعليّت مَثَل اعلاى الهى است ، و در مرتبهء قابليّت هيولاى عوالم نامتناهى ؛ روح ارواح است ، و نور اجساد و اشباح ظلمانى ؛ شكافندهء چراغ غيب است ، و زدايندهء ظلمت شكّ و ريب ؛ اصل و بنياد اسامى نود و نه گانهء خداست ، و رحمت

--> ( 1 ) جزء صلوات معروفه و مشهورهء محيى الدّين عربى است ، ص 95 و 96 كه مرحوم ملّا صالح موسوى خلخالى آن را به فارسى شرح نموده و به قطع كوچك به طبع سنگى رسيده است .