و آن‌همه پيرايه بسته جنّتِ فردوس * بو كه قبولش كند بَلال محمّد همچو زمين خواهد آسمان كه بيفتد * تا بدهد بوسه بر نعال محمّد شمس و قمر در زمين حشر نتابد * نور نتابد ، مگر جمال محمّد شايد اگر آفتاب و ماه نتابند * پيش دو ابروى چون هِلال محمّد چشم مرا تا به خواب ديد جمالش * خواب نمىگيرد از خيال محمّد سعدى اگر عاشقى كنى و جوانى * عشق محمّد بس است و آل محمّد « 1 » سابقاً از « تفسير فرات بن إبراهيم » آورديم كه : بِشْر بن شُرَيح بَصْرى مىگويد كه : به حضرت باقر عليه السّلام عرض كردم : أَيَّةُ ءَايَةٍ فِى كِتَابِ اللهِ أَرْجَى ؟ ! « در قرآن كريم كدام آيه اميدوار كننده‌تر است ؟ ! » حضرت فرمود : قوم تو چه مىگويند ؟ ! من عرض كردم : اين آيه را : يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ . « اى بندگان من كه در عمرهاى خود اسراف كرده‌ايد ، از رحمت خدا نوميد نباشيد ( كه خداوند جميع گناهان را مىآمرزد ! ) » حضرت فرمودند : لَكِنَّا أَهْلَ الْبَيتِ لَا نَقُولُ ذَلِك . « ليكن ما اهل بيت اين را نمىگوئيم ! » من عرض كردم : پس شما در اين باره چه مىگوئيد ؟ ! حضرت فرمودند : نَقُولُ : وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى .

--> ( 1 ) « كلّيّات سعدى » طبع فروغى ، قسمت مواعظ ، صفحهء 20